Nuances.

Waar mijn eenzaamheid vroeger niet begrepen werd, omdat het bestaan van een eenzaamheid zoals ik ze ervaar, diep, echt, langdurig, ... blijkbaar echt niet voorstelbaar is...

Nu heb ik een diagnose... en nu wordt die eenzaamheid die intrinsiek is aan mij opnieuw niet begrepen, omdat ze niet past binnen het vakje.

Alsof ik van het ene moment op het andere plots énkel nog maar autisme bén en niet in staat ben wensen, dromen, gevoelens ... te hebben die dat overstijgen.


Het is niet omdat iemand last heeft van het lawaai van vuurwerk dat die persoon niet graag eens 'gewoon' naar het vuurwerk gaat kijken. Ieder mens zonder benen droomt er toch van om terug te stappen?

Nog iets:

Empathie zou niet in de diagnose autisme passen. Wat is empathie meer dan rekening houden met de logische actie-reactie principes van oorzaak en gevolg? Wat is empathie meer dan weten dat als je iets zo of zo zegt of doet de andere zo of zo zal reageren. Wat is empathie meer dan manipuleren van je omgeving zodat ze zacht is of blijft voor jou? Zelfs een computer zou dat kunnen als hij er zelf voordeel uit haalt... en tegen al wie zegt dat ik een gevoelloze manipulatieve mens ben, die niets geeft om anderen maar enkel om zichzelf, zeg ik: iedereen doet alles uit egoïsme. Zelfs altruïsme kan je een goed gevoel geven... wil dat zeggen dat je het enkel voor jezelf of de andere doet? Waarom hoeft daar een lijn getrokken te worden? Waarom is er op dat vlak zo weinig nuance?


En weet je wat ik zo zielig vind aan mezelf...

Niet gebeld of gecontacteerd willen worden... of ... als je gebeld wordt er stress van krijgen... maar wel krampachtig altijd mijn gsm bij me houden.

Alsof ik wacht op het bericht of het telefoontje van 'de juiste persoon' en dat al de rest enkel teleurstelling als gevolg heeft...

Soms. Is. Het. Goed. Zoals. Het. Is.

Wie anders dan ik, kan mijn pijn dragen.

Spieren ga ik er jammer genoeg niet van krijgen.

Waar is hier de nooduitgang.

Wat doe ik hier nog?

Mijn obsessieve kennis met welke ik al jaar en dag mensen uit de nood help is niks waard op papier. Op papier ben ik een sukkelaar.

Mijn vrienden werden kennissen en mensen met wie ik contact houd. Ik sta nooit op de foto's die op hun facebook verschijnen.

Ik sta alleen en alleen verdwijn ik nu al een tijdje langzaam uit het zicht.

De diepte van mijn eenzaamheid is zelfs voor mij nog geregeld angstwekkend.

Ik zie nog 1 iemand geregeld, en dat is Evelien. Soms kost me dat de nodige inspanning. Ze is de enige die nog overschiet. Anderen... zie ik maar om de paar maand eens. Neen het gaat niet goed met me, het gaat zelfs erg slecht. Ik dacht in 2012 dat het niet veel erger kon worden... wel het is gestaag erger geworden, op sommige vlakken erg geniepig, achter mijn rug om. Op andere vlakken was het vrije val zonder parachute, steevast recht naar beneden, paniekerig om me heen grijpend en om hulp schreeuwend... maar niemand kan iets doen.

Diagnose, autisme, hyperactiviteit en concentratiestoornissen, compulsieve neigingen, sociaal onderontwikkeld, rigide als de scheve toren van Pisa. Gedoemd om op zoek te zijn naar liefde als bevestiging van het ik maar er te veel betekenis (of de verkeerde) aan te geven, getraind (geconditioneerd) in het mij aanpassen aan wat ik denk dat de andere wil zien (al voelt het niet zo) tot in zulke extremen dat het ik in conflict komt met zichzelf en dat stress en paniek gaan overheersen. Dat of complete apathie. Verweten worden een egoïst te zijn en gevoelloos. Wegduwen om mezelf te beschermen, omdat ik mezelf niet durf zijn, voelen dat ik 'ben' in functie van mijn projecties op anderen. Mensen kwetsen. Mensen kwetsen. Mensen kwetsen. Mezelf kwetsen en nog meer beginnen haten. Wenen om wat ik had kunnen zijn, weten dat hoewel ik veel inzichten over mezelf verwierf mijn gemoed enkel zwaarder wordt. Het onbegrip begrijpen. De afstandelijkheid minimaliseren. De pijn alleen proberen dragen omdat het moet en er toch langzaam aan onderdoor gaan.

fürt

Als ik 'foert' zeg tegen alles en iedereen... wat betekent dat dan.

Dan ga ik mijn gedacht moeten zeggen - of er tenminste naar handelen.

Dat gaan niet veel mensen leuk vinden - en het is net de schrik om echt iedereen kwijt te spelen die me daarvan weerhoudt.
Mijn mening is niet altijd zo mooi, of genuanceerd, of redelijk - al lijkt het op dàt moment voor mij de enige realiteit. Ik vind bijna iedereen op momenten oneindig irritant, dom, kortzichtig. Ook de mensen die ik ophemel of beschouw als vrienden. Ik kan eindeloos geërgerd zijn door hun uitspraken of daden. Ik heb nooit geleerd om dat op een 'normale' manier te uiten tegen de personen zelf. Het 'gewoon doen' lijkt me niet zo opportuun - maar het is misschien de enige manier om te leren waar mijn grenzen en die van anderen zijn. Het is misschien de enige manier om mijn plaatsje af te bakenen zonder de onnodig wijde marges die ik nu hanteer uit noodzaak om mezelf (?) te kunnen zijn. Om te functioneren zonder teveel paniek.
Zullen de mensen rondom mij daarmee om kunnen? Eigenlijk weet ik dat ze dat niet kunnen. En daardoor kan ik er ook niet mee om.

Maar...

Wat dan?

Alweer een nieuw jaar.

2015

Het lijkt een rond getal te zijn.

Misschien dat ik het komende jaar eens zeker word van dingen. Zeker van mezelf. Of zeker dat ik dit leven niet meer wil. Zeker genoeg om te beslissen. Ik kan het nog aan, al blijft er ondertussen zo goed als niks meer over, maar ik wil het niet meer. Ik zou echt niet meer weten waarom.

Ik ben ongelukkig en ik weet niet wat te doen om daar iets aan te veranderen.

Het duurt te lang, het gaat niet over. Huilend wakker worden omdat er in mijn dromen niks is om de hevige pijn van deze decennium-lange depressie op afstand te houden.

'Wat maakt je blij?' vroeg de geneesheer.

Die vraag stelde ik mezelf al vaak. Het is echt raar om daar geen antwoord meer op te vinden.

Erover praten maakt het alleen maar erger. Het onbegrip doet pijn maar begrip ondertussen ook. Het is alsof menselijk contact mij alleen maar confronteert met een wereld die niet voor mij is.

Alles lijkt onwerkelijk.
En ik voel me alsof ik een rolletje speel.
Enkel als ik alleen ben valt dat gevoel weg. En meestal pas na een paar dagen absolute eenzaamheid komt er een soort overlevingsinstinct naar boven dat mijn wensen naar de voorgrond brengt. Wel ja, eigenlijk kan ik dààr ook niet meer mee om.

Maar daar zit je dan. Omringd door muren die vreemd voelen. Het is maar voor even. Het is bijna voorbij...

Jarenlang vocht ik tegen mijn eigen afstandelijkheid naar mensen. Jarenlang probeerde ik contact te maken via alle kanalen die bestaan... met succes... en allemaal door vooral mezelf te zijn. Het is ook door mezelf te zijn dat al die contacten terug verdwenen. Sommigen leerden via mij elkaar kennen. Ze praten over mij. Dat het niet goed met me gaat. Dat deden ze een paar jaar geleden al.

Is dat wie ik ben - is dat echt alles wat overblijft?

Tot morgen.

Ik wou dat ik de wereld verkend had zoals zoveel mensen van mijn leeftijd dat deden.

Verre reizen naar fantastische bestemmingen. Met vrienden in plaats van ouders en familie. Grappig poserend gefotografeerd voor een iconisch uitzicht.

Ik zie vaak foto's van oude vrienden die ik nooit meer zie... 15 splitsingen in de levensweg geleden kozen we andere paden. Toch herinner ik me jullie nog.

Ik vind het verpletterend dat jullie elkaar gevonden hebben. Dat jullie allemaal in elkaars leven gebleven zijn. Ik zie aan de beelden dat jullie het goed hebben samen - jeugdvrienden, vrienden van de hogeschool... mensen die je ondertussen minstens tien jaar goéd kent.

Het moet zalig zijn om je zo gedragen te voelen.

Ik zeg vaarwel aan jullie, aan het leven...

Ik sluit mijn ogen en probeer te vergeten dat ik elke kans om deel te nemen aan dat leven door mijn vingers zag glippen...

Ik heb zo lang de leegte in mijn hart zelf moeten vullen dat er enkel nog plaats is voor mijzelf.

Ik kan amper nog genieten van gedeeld plezier... en alleen is er ook niks meer aan.

Ik: het beest.

Ik kan er nog heel slecht mee om. Ik hou me sterk en straf maar mijn innerlijke schreeuw wordt een - door merg en been- huil waar ik niets kan tégen doen, maar ook niks meer méé kan doen.

Ik droom opnieuw. Slecht.

Het huilen begint zich een weg naar buiten te banen.

Wenend wakker worden, dat heb ik al vaak meegemaakt, al was het nu toch een half jaar geleden. Het jammerende huilen dat er deze week al 2 keer bijkwam, is nooit eerder gebeurd.

En het gaat altijd over hetzelfde: verlaten worden, in de steek gelaten worden, ...

Gevoelens, te hevig, maar dat maakt ze niet per sé echt.

Wie laat me in steek buiten ikzelf? Wie laat anderen in de steek buiten ikzelf?

Ik weet niet of dat klopt. Maar het raast door mijn kop.

De pijn die ik niet kan verdragen en zich als een verdrukte fundering onder mijn gevoelsleven persoonlijkheid bevindt doe ik anderen aan, bewust, tastbaar, uitgesproken, vernietigend, ...

Niemand kan mij verplichten iets anders te voelen dan wat ik voel. De bijhorende twijfel maakt het niet minder accuraat.

De woede die ik voel onderdrukt houden, ik zou ze uitwerken op de zwakkeren.

Wat een vreselijk eenvoudige oplossing voor de amper te controleren razernij lijkt - ze even toelaten - is niet geoorloofd. Iets doen aan de stressor, hem beëindigen is niet gewenst. Dat is een leugen, maar ik kan niet anders dan op zulke momenten (wanneer ik visualiseer wat ik zou kunnen doen) ook denken aan de momenten erna... het schuldgevoel, de onherstelbare schade, de wetenschap iets onherroepelijk vernietigd te hebben... Daar toch aan toegeven is geen vrijheid (vrijheid van woede) maar criminaliteit.

Op momenten dat iets of iemand de stressknop aanraakt zou ik écht door de deur gaan, iets kapotmaken, gooien, zwieren, brullen, ... het is geen mantra, het is geen dreigement, het is niets van dat, het is zo echt als ik het voel. Ik doe mezelf en anderen een gunst door niet te bewijzen hoe reëel het is... dus beoordeel en onderschat me niet op het zogezegd afwezig zijn van woede, geweld-daden of reden daartoe. Dat ik van de blaffende hond van de buren binnen de muren van mijn appartement (mijn veiligdom) tot waanzin wordt gedreven lijkt misschien best wel komisch, menselijk, normaal, begrijpelijk, ... maar dat geloei is voor mij een 'instant anger trigger'... ik voel mijn hart daardoor verkrampen, mijn maag trekt samen, zenuwen gieren door mijn lijf... dit is geen gewone ergernis... op vlak van die emoties ken ik geen mate meer, het gaat van 'ergernis afwezig' naar 'dissociatieve razernij' op minder dan 3 seconden.

Hoe lang dit allemaal al leeft, is zijn betekenis verloren. De problemen liggen niet in het verleden, maar in het nu. Alles is een aanloop geweest naar nu. De confrontatie met het beest in mij, dat beest dat ik graag moet proberen zien, komt dichter en dichter.

Maak ik het beest kapot of krijgt het beest mij te pakken - en is er een verschil?