Make love or make war.

Deze morgen alweer geprobeerd om aan niet negatieve of beangstigende dingen te denken... maar er schiet weer niks meer over waar ik niet op vastloop, op panikeer, gefrustreerd over ben, ... .

Alsof ik al jaren opgesloten zit en al gans die tijd door een sleutelgat naar de wereld kijk, vol verdriet, vol haat, vol dromen, vol liefde ... opgekropt.

Ik ben lastig. Een last. Wat doe ik hier nog? De hoop niet opgeven? Hoe lang nog moet ik daarmee worstelen, met hoop, verwachtingen, teleurstellingen, ... en al het onbegrip van de wereld waardoor het fout loop, explodeert, de controle kwijt omdat anderen mij compleet opfokken... en dan ben ik het nog geweest. Ik voel mij slachtoffer. Ik ben dader. Zelfbeeld gespleten in 2 onverzoenlijke helften, de ene kan maar functioneren door te doen alsof de andere niet bestaat. Voelen is altijd extreem en overweldigend. Liefde voelt als gemis. Verdriet is haat en frustratie. Onrust wordt fysieke pijn. Overal dreigt gevaar. Begrip helpt niks. Diagnoses helpen niks. Pillen helpen niets. Ontevreden en onbegrepen. Veel te delen maar niemand die het wil weten. Zij die het weten lopen weg. Zij die niet weglopen maken me WOEST. Inzien dat 'iets leuks doen met vrienden' jaren geleden is. Uitkijken naar iets durf ik amper, voelt gevaarlijk, het tij kan zo plots keren... door mijn gespannenheid die situaties creëren waar ik bang voor ben. Angst. Boosheid. Paniek. Trillend. Wenen. Schreeuwen. BRULLEN. Pijn. Schaamte. En te vaak ook: suf, verdoofd, leeg, gevoelloos, afstandelijk, fake.

Wees jezelf.
Blijf erin geloven.
Heb realistische verwachtingen.
Wees vergevingsgezind.

Waarom ben ik de enige die deze dingen compleet contradictorisch vind. Het neemt paradoxale proporties aan.

Vriendschapsverzoeken. Privé berichten. Laat me gerust. Je hebt me gekwetst en je wéét het niet eens. Je ziet niet in dat ik zoveel om ons contact gaf dat je me ZO FUCKING HARD GEKWETST HEBT. Ik kan doen alsof het niet zo is, maar dan kunnen we niet vooruit. Ik kan eerlijk zijn en dan ga je het niet begrijpen. Dus ik reageer maar niks. Toch blijf ik erover piekeren, want dit is niet opgelost. Ik blijf er weer mee zitten. Het kost allemaal zo veel energie.

Ik wil niet boos zijn. Ik wil niet meer. Ik heb niets te willen.

Eraan toegeven? Me laten hangen? Ik begin de hoop echt kwijt te raken, neem me dat niet kwalijk, geef me daarvoor geen kutgevoel. Ik ben leeg. Op. En toch... vol energie. Kan nergens heen. ZElfs mijn eigen vader begrijpt niet hoe hij mijn energie moet gebruiken, ook hij vraagt advies en kleineert me met één zin als antwoord compleet.

Geloof in jezelf.
Laat je gevoel toch niet afhangen van anderen.

Ik kan de constante aanval niet aan. Ik heb dat nooit gekund. Ik heb geen schild om me te beschermen. Ik heb geen basis. Ik ben altijd onzeker en angstig geweest, ook al zeggen ze van niet. Hoe ouder ik word hoe meer verwacht wordt dat je een basis hebt om op terug te vallen ivm je zelfbeeld. Ik heb die nooit opgebouwd. In tegendeel, alles wat ik opbouwde zorgde ervoor, net door wie ik ben, dat het in mijn gezicht ontplofte.

Al die mensen doen er niet toe, ze zijn het niet waard. Toch doet het pijn, alles waar je voor gewerkt hebt, in duigen zien vallen, met vingerwijzende meutes rondomrond. En iedereen wijst naar mij, dat mannetje dat zijn kalmte verliest, lachen, grappig, zie hem bezig. Omdat ik verkeerd ben. Enkel daarom. En ik alles kapot maak. Meer dan nodig. Zogezegd.

Wees jezelf.

Wees toch niet altijd zo kwaad.
Wees toch niet altijd zo opgefokt.

Wees jezelf. Het ligt aan de anderen, niet aan jou.

Doe niet zo. Waarom doe je zo. Waarom doe JIJ ALTIJD ZO.

Omdat... omdat...

help

zjeiflKJ

Ten onder.

Al gans de dag zodanig veel en onophoudelijke geluidsterreur dat de fluitende vogels echt niet meer aangenaam zijn om naar te luisteren maar eerder aanvoelen als boorhamers op mijn kop die me tot waanzin drijven.
Ik vind het erg dat het zo ver moet komen.
Dit heeft niks te maken met 'de hoop niet opgeven' of 'je herpakken'.
Dit is de realiteit.

Roepen tegen mezelf. Mijn kat stuift weg. Proberen mezelf onder controle te houden voor hem en uit schaamte voor de buren. Handen tegen de muur slaan, een domme poging er wat spanning af te krijgen. Niks helpt. Het enige wat helpt is ontspannen en dat is net wat niet lukt.
Mijn verrekte rug voelt alsof er een ketting langs mijn ribben gespannen is en overal waar de schakels mijn huid raken is er een brandende pijn. 100 keer per dag bijna diezelfde spieren weer doen bokken omdat ik van het minste bijgeluid omhoog wip van mijn stoel van het schrikken. Proberen mezelf onder controle te houden om hopelijk binnen een paar dagen van die pijn af te zijn. Proberen mezelf te beheersen omdat ik weet dat ik er geen vat op heb. Inzien dat ik er niks aan kan doen. Inzien dat dit niet op te lossen is. Wanhoop.

En dit soort shit komt gewoon nog eens bovenop alle eenzaamheid, de isolatie, de uitzichtloosheid, de angst, de onzekerheid, de depressie en het autisme.


IK WIL KUNNEN GENIETEN VAN DIE FUCKING VOGELS!

Voorbij

Het is. Het voelt. Ik ben lijdend voorwerp.

Soms lijkt het alsof het leven al voorbij is.

Ik heb de energie niet meer om telkens weer opnieuw te proberen niet meer ongelukkig te zijn.

Ik zou een signaal de wereld in willen sturen... maar ik weet niet welk.

Roepen en tieren. Ja, boos, het zal wel zijn.

bweurk

Ik kots van mezelf.

Waarom is muziek maken zo belangrijk voor mij? Waarom! WAAROM? Ik wou dat het niet zo was dan moest ik niet inzien dat ook dat niet meer lukt. Het maakt me beschaamd. Het is teveel, de puzzel is te groot. Ik wil gerichter te werk gaan (componeren) maar dat lukt me ook niet. Het is een veelheid van falen terwijl ik weet dat mijn falen niet minder waard is dan sommigen op hun best... ik wou dat dat voldoende was om in mezelf te vertrouwen... maar het is niet zo.

Ik moet dringend op zoek naar mensen om daar iets mee te doen... maar ik ben zo enorm bang van mensen omdat ik bang ben van mezelf en ik echt niet veel overschot meer heb.
De tank is bijna leeg en ik moet nog vertrekken.

Ik wou dat alle ballast die er de laatste jaren bijgekomen is er niet was. Dat maakt alles nog veel moeilijker.
Ooit had ik vrienden die over de vloer kwamen om muziek te maken. Nu wordt er alleen nog gepraat over mijn depressie en mijn problemen. Ik ben zo veel meer dan dat maar ik heb zelfs moeite mij dat nog te herinneren.

Nuances.

Waar mijn eenzaamheid vroeger niet begrepen werd, omdat het bestaan van een eenzaamheid zoals ik ze ervaar, diep, echt, langdurig, ... blijkbaar echt niet voorstelbaar is...

Nu heb ik een diagnose... en nu wordt die eenzaamheid die intrinsiek is aan mij opnieuw niet begrepen, omdat ze niet past binnen het vakje.

Alsof ik van het ene moment op het andere plots énkel nog maar autisme bén en niet in staat ben wensen, dromen, gevoelens ... te hebben die dat overstijgen.


Het is niet omdat iemand last heeft van het lawaai van vuurwerk dat die persoon niet graag eens 'gewoon' naar het vuurwerk gaat kijken. Ieder mens zonder benen droomt er toch van om terug te stappen?

Nog iets:

Empathie zou niet in de diagnose autisme passen. Wat is empathie meer dan rekening houden met de logische actie-reactie principes van oorzaak en gevolg? Wat is empathie meer dan weten dat als je iets zo of zo zegt of doet de andere zo of zo zal reageren. Wat is empathie meer dan manipuleren van je omgeving zodat ze zacht is of blijft voor jou? Zelfs een computer zou dat kunnen als hij er zelf voordeel uit haalt... en tegen al wie zegt dat ik een gevoelloze manipulatieve mens ben, die niets geeft om anderen maar enkel om zichzelf, zeg ik: iedereen doet alles uit egoïsme. Zelfs altruïsme kan je een goed gevoel geven... wil dat zeggen dat je het enkel voor jezelf of de andere doet? Waarom hoeft daar een lijn getrokken te worden? Waarom is er op dat vlak zo weinig nuance?


En weet je wat ik zo zielig vind aan mezelf...

Niet gebeld of gecontacteerd willen worden... of ... als je gebeld wordt er stress van krijgen... maar wel krampachtig altijd mijn gsm bij me houden.

Alsof ik wacht op het bericht of het telefoontje van 'de juiste persoon' en dat al de rest enkel teleurstelling als gevolg heeft...

Soms. Is. Het. Goed. Zoals. Het. Is.

Wie anders dan ik, kan mijn pijn dragen.

Spieren ga ik er jammer genoeg niet van krijgen.

Waar is hier de nooduitgang.

Wat doe ik hier nog?

Mijn obsessieve kennis met welke ik al jaar en dag mensen uit de nood help is niks waard op papier. Op papier ben ik een sukkelaar.

Mijn vrienden werden kennissen en mensen met wie ik contact houd. Ik sta nooit op de foto's die op hun facebook verschijnen.

Ik sta alleen en alleen verdwijn ik nu al een tijdje langzaam uit het zicht.

De diepte van mijn eenzaamheid is zelfs voor mij nog geregeld angstwekkend.

Ik zie nog 1 iemand geregeld, en dat is Evelien. Soms kost me dat de nodige inspanning. Ze is de enige die nog overschiet. Anderen... zie ik maar om de paar maand eens. Neen het gaat niet goed met me, het gaat zelfs erg slecht. Ik dacht in 2012 dat het niet veel erger kon worden... wel het is gestaag erger geworden, op sommige vlakken erg geniepig, achter mijn rug om. Op andere vlakken was het vrije val zonder parachute, steevast recht naar beneden, paniekerig om me heen grijpend en om hulp schreeuwend... maar niemand kan iets doen.

Diagnose, autisme, hyperactiviteit en concentratiestoornissen, compulsieve neigingen, sociaal onderontwikkeld, rigide als de scheve toren van Pisa. Gedoemd om op zoek te zijn naar liefde als bevestiging van het ik maar er te veel betekenis (of de verkeerde) aan te geven, getraind (geconditioneerd) in het mij aanpassen aan wat ik denk dat de andere wil zien (al voelt het niet zo) tot in zulke extremen dat het ik in conflict komt met zichzelf en dat stress en paniek gaan overheersen. Dat of complete apathie. Verweten worden een egoïst te zijn en gevoelloos. Wegduwen om mezelf te beschermen, omdat ik mezelf niet durf zijn, voelen dat ik 'ben' in functie van mijn projecties op anderen. Mensen kwetsen. Mensen kwetsen. Mensen kwetsen. Mezelf kwetsen en nog meer beginnen haten. Wenen om wat ik had kunnen zijn, weten dat hoewel ik veel inzichten over mezelf verwierf mijn gemoed enkel zwaarder wordt. Het onbegrip begrijpen. De afstandelijkheid minimaliseren. De pijn alleen proberen dragen omdat het moet en er toch langzaam aan onderdoor gaan.