Dromen en niet kunnen.

Ik wil brullen en schreeuwen en wenen en vertellen dat het me niet meer lukt...

maar ik wil geen aansteller zijn, geen aandachtszoeker...

Ik kan niet lang meer doen alsof alles ok is... nu lukt het nog, maar alles lijdt eronder...

Tegelijk denk ik: 'Wat is er eigenlijk?'

Ik heb het nog goed, wat problemem, maar die zitten tussen mijn oren, alleen maar daar.

Ik wil ze eruit.

Zeggen dat het niet gaat lukt niet... Want wat dan...Dan voel ik me stom. Het lijkt zo zinloos. Wat doe je daarna dan?
Schreeuwen om aandacht werkt niet. Ik schreeuw verkeerd, tegen de verkeerde mensen, zij kunnen me niet helpen.
Doen alsof het nog maar een beetje goed met me gaat lukt ook minder en minder. Het lukt vooral niet meer om mezelf dat voor te liegen. Ik kan het gewoon niet meer...

Ik hang hier maar in de zetel, vast in mijn eigen gedachten, verstard met wie ik zelf ben, geen plezier, geen impulsen, geen bal om naar uit te kijken.

Een hele dag zit ik in een rotomgeving te wachten tot de dag om is en ik naar huis kan - en thuis wacht mij het besef dat daar niks méér is voor mij. Alles is alle betekenis verloren, geen houvast meer, geen toekomst, alleen het besef dat eigenlijk alleen maar gelukkig wil zijn maar dat dat simpelweg niet mukt.

Het is vreselijk om je dromen op te geven...

Maar wat moet ik anders... makkelijkst is het om er niet aan te denken, er met niemand over te spreken, want dromen blijven dromen en die maak je zelf - je legt de lat zelf hoog en als je het niet haalt is dat jouw schuld...
Vorig jaar zat ik nog vol dromen - nu is echt alles weg.

Hoe kan iemand me hierbij helpen - hoe kan ik dit winnen.

Ik haat wie ik ben - what's there to like.

Wedstrijden

Ik voel me ontzettend leeg, waardeloos, alleen, ....

kwaad

Het voelt alsof ik in een kamer opgesloten met ramen maar geen deur om te ontsnappen.

'Waarom is het leven toch zo een strijd?' vroeg iemand me gisteren, zich bewust van het cliché...

Kan je iets een strijd noemen als er bijna alleen achteruitgang is?

Kan je vechten tegen de branding van de zee? Ben ik zo naïef?

Is de situatie uitzichtloos? Enkel voor degene die op de grond liggen en vertrappeld worden. Zij kunnen enkel kreunen onder het gewicht.

Als het geheim voor succes een naald in een hooiberg is, dan wordt het tijd dat ik me een metaaldetector aanschaf...

Wat een vergelijking. Moronic.

Dan schrijf ik beter niks...

Ik ben gewoon kwaad en verdrietig. Erover schrijven maakt het momenteel alleen maar erger.

In de hoek.

Soms zie ik het gewoon allemaal een beetje somber in. Te weinig dingen die mijn kop bezighouden waar niet moet over nagedacht worden. Alles is beredeneerd, afgewogen, voordelen, nadelen, rekening gehouden met mogelijke onvoorzienbare omstandigheden, er is voorspeld wat er zal gebeuren en alles wordt opgehoest, herkauwd en brokje per brokje terug doorgeslikt. Begin terug van start... en opnieuw. Telkens opnieuw. Altijd maar opnieuw. Geen vrienden. Ik heb geen vrienden. (ik heb er een paar).

Altijd achteruit terwijl ik vooruit wil en vergeet dat nu bestaat. Ik draai rondjes rond mezelf en er is niemand die mee komt doen. Er is niemand die dat kan, toch niet voor lang. Na een tijdje neemt iedereen afstand - desnoods doe ik het zelf.

Ik schrik mensen af door mezelf te proberen zijn - daardoor word ik iemand die ik zelf niet wil zijn. Ik weet dat sommige dingen anders kunnen, maar het moet mogelijk zijn.

Het voelt niet alsof ik een keuze heb. Die heb ik volgens mij ook niet... Je bent wie je bent - ondanks eigen bedenkingen of wensen.

Werken en kuisen.

Gisteren had ik een gesprek met een vriend over mensen in dienst nemen met dienstencheques...
Over de dienstencheques gaat het mij niet, maar wel over het volgende...

Wat is er logisch (van mensen in het algemeen) om deze redenering of leef-wijze normaal te vinden:

- Hard (maar vooral veel) werken om genoeg geld te verdienen om o.a. een groot huis te kunnen kopen/huren.
- Geen tijd meer hebben om je eigen huis te kuisen, dus iemand anders betalen om het voor je te doen*.

Vroeger (als ik het mij correct herinner) was dit iets dat enkel bij de 'rijke' mensen zagen... Nu zie en hoor ik dit overal rondom mij, van mensen die méér werken dan ik maar minder overhouden op het einde van de maand.

What the fuck?

*Zolang we allemaal maar aan het werk zijn (ipv ons eigen leven te leven) en bijdragen tot het systeem dat ons leven hypothekeert tot we pakweg 65-70 jaar zijn, zijn we goed bezig!

Touwtjetrek

Ik kwam gisteren een vriend van me tegen die ik al heel lang niet meer gezien had. Ook al is het minstens 7 jaar geleden dat ik hem zag, hij zag er nog net hetzelfde uit. Vreemd. Ik vraag me af of ik er voor hem ook nog hetzelfde uitzag - ik ben toch wel veranderd... denk ik.

Ik praatte heel even met hem. Het was in een roes - ik weet niet meer waar het juist over ging. Ik kon maar niet geloven dat hij het echt was, na al die jaren. Hij zag er gelukkig uit. Dat vooral. Hij kende ook mijn nieuwe vrienden.
Hij kende zelfs hun bijnaam. Bijnamen die enkel ik en mijn vriendin gebruiken.

Hij verzekerde me dat ik me hem niet inbeeldde. Dat alles ok was. Niet met zoveel woorden...

Het was de eerste keer dat Jonathan me bezocht, nadat hij zich jaren geleden ophing aan een electriciteitssnoer (of was het een gewoon touw?) op de koer van het huisje dat hij huurde. Ik ging niet naar hem kijken toen hij opgebaard lag... mensen begrepen dat niet. Ik ging ook niet naar de begrafenis. Voor mij was Jonathan de herinnering die ik toen al aan hem had. Niet de realiteit van ingevallen ogen en gekneusde hals. Kleren die hij nooit zou gedragen hebben. Een blik in zijn ogen die niet van hem was... Ik herinner me hem zoals hij was toen hij leefde. Ik ben blij dat hij me daardoor nog eens kan komen opzoeken in een droom, zonder dat het een nachtmerrie wordt.


Ik voel me weer beter. In het begin van de week was het anders. Het gaat zo bruusk heen en weer, onder invloed van werk/privé... Ik wou dat ik het me allemaal een beetje minder liet raken. Ik ben soms zo zenuwachtig dat ik niet anders doe dan geïrriteerd reageren... dat is voor niemand leuk.

Zelfs mijn vriendin begint nu toch wel aan te dringen op therapie... soms.

Doe ik zo. Of ben ik zo?

Schrijven

Soms schrijf ik gewoon omdat ik zin heb om te schrijven. Als ik schrijf slaag ik er beter in mijn gedachten te structureren. Niet alles tegelijk maar stap voor stap. Geen chaos meer.

Als een grote berg puzzelstukken die worden samengevoegd tot een leesbaar beeld. Stuk voor stuk tot je er bent. Het verschil met een puzzel is dat ze de afbeelding al op de doos zetten.

Gisteren namiddag dacht ik na over wat ik had geschreven. Over waarom...

Het lijkt zo ver weg, zo stom nu. Soms gaat het plots weer beter en dan voel ik mij als een verwend kind dat klaagt omdat het geen televisie mag kijken... het einde van de wereld... er is niks ergers dan géén tv mogen kijken...

- Mag het nu?
- Neen binnen een kwartier, als het 19 uur is.

De verlossing is zo dichtbij en toch kan je als kind niet voorbij die 15 minuten kijken...

Ik mag niet vergeten dat het doel in zicht is... het doel is ALTIJD in zicht want het leven is het doel op zich. Los daarvan... is er toch echt wel een doel in zicht. Binnenkort een paar optredens... ik wou dat ik er effectief naar kon uitkijken i.p.v. sterven van de schrik om wat er allemaal fout kan lopen... hoe IK het kan verkloten.

Meest schrik heb ik om me compleet afwezig... of zelfs beter nog: verwijderd te voelen. Wat ik leren herkennen heb als de FLIGHT van fight or flight. Ik heb dit nooit gehad vroeger. Misschien omdat ik altijd al in groep heb opgetreden.
Het voelt dan alsof ik er niet echt ben. Lastig als je muziek wil brengen, daar moet je toch echt wel zelf voor aanwezig zijn - en niet enkel de in plastic bubbel-folie verpakte versie van jezelf.
Ik ben dan meestal zo ver weg dat ik moeite heb met normaal communiceren... niet: 'hij is nogal stil, 't zal van de zenuwen zijn...' neen... alle zintuigen op scherp en niks filteren, alle mensen rondom mij, zelfs degene die ik ken worden er teveel aan... vorige keer trilde ik zo hard van de zenuwen dat ik er niet in slaagde om deftig een plaat op te leggen... Vroeger gingen mijn zenuwen ook meteen weg als ik bezig was... vorige keer ben ik pas tot rust gekomen nà de 2 uur durende set. Het voelde alsof ik net toegekomen was.

En de enorme schaamte... om niks.

Mijn lichaamstaal is dan zo enorm fout, dat mensen mij niet eens durven benaderen... omdat ik er boos of geërgerd uit zie... eigenlijk wil ik op zo momenten gewoon weglopen en nooit meer terugkomen... maar dat kan natuurlijk niet...