Godver dit is een negatief tekstje.

Een stomme job, maar ze is verkocht.

Niet aan mij.

Een te duur appartement. Iemand anders is er mee weg.

Dit lelijk kot hier. Lelijk door de staat waarin het zich bevindt. Lelijk omwille van hoeveel het hier kost. Lelijk omdat het voor mij geen toekomst meer biedt.

Ik wil hier weg.
Binnenkort moét ik hier weg.

Waar moet ik heen. Wat moet ik gaan doen.
'Ik hoop dat het in orde komt.' - 'Ik denk aan je.'
Lief en warm en mooi, maar je betaalt er je vaste kosten niet mee en je internet. Je vindt er geen kracht mee om elke keer de roetsjbaan te trotseren van groeiend enthousiasme (jezelf oppeppen) naar tot-nu-toe elke keer honderd procent teleurstelling.

Zelfs die job, aan de kassa van de Gamma, die ik niet wil doen, is weg. Zelfs dat vind ik erg.

'Opklimmen, hoe je dat doet, moet je zelf ontdekken,' zei de man aan wie ik raad vroeg.

'Opklimmen is niet mogelijk,' antwoord ik hem, 'als je geen kansen krijgt om jezelf te bewijzen.'

'Zet jezelf op internet,' zegt mijn lief. Ze bedoelt het goed, en lief, en opbeurend. 'Promoot je talenten.'

Daar sta ik dan. Met mijn mond vol tanden. Op internet. En hier in mijn appartement.
De vorige keer dat mijn succes afhing van 'zelfpromotie' ben ik tegen de grond gegaan. En toen was het in iets waarin ik echt zo goed ben dat het vanzelf gaat. Iets waarin ik op inhoudelijk, theoretisch en praktisch vlak uitblink (tov de andere in dezelfde sector) en herhaaldelijk heb kunnen bewijzen dat dat zo is. In't echt én op internet. Jaren aan een stuk.

Zelfs dat was niet genoeg.
'Je kan niet tegen kritiek.'
'Je bent een amateur.'
'Je kan geen afspraken maken.'

Eigenlijk was het dit: Je maakt goede muziek (en we begrijpen niet hoe je het doet), maar het is de verkeerde.

Dit gezegd zijnde... is dat ook zo.

Ik moet iets anders gaan doen. Ik bén ook al lang iets anders aan het doen.

Maar daarmee zal ik niet snel centen verdienen.

Wel met gordijnen ophangen. Of plinten aanvijzen. Of douchekoppen installeren. Of kuisen. Of aan de kassa staan. Of in't fabriek. Al nemen ze daar ook niet snel mensen aan als ik.

Liever kreeg ik de kans om filosofische teksten te schrijven tegen betaling, mijn blik op de maatschappij te geven in dagbladen, raadgever te zijn van (politieke) organisaties, .... Nog liever zou ik gewoon kunnen leven en gerust gelaten worden... zonder te moeten nadenken waarin ik goed ben, en gewoon doén waarin ik goed ben. Ik ben het beu om te moeten denken over de toekomst die misschien ooit beter wordt, ik wil eens eindelijk IN die toekomst zitten. Maar ik vermoed dat dat samenhangt met mijn persoonlijkheid.

Leuteren. Ja. Dat kan ik goed. En negatief doen.

Ik doe het hier. Dan hoeft het elders wat minder.

Wedstrijden

Ik voel me ontzettend leeg, waardeloos, alleen, ....

kwaad

Het voelt alsof ik in een kamer opgesloten met ramen maar geen deur om te ontsnappen.

'Waarom is het leven toch zo een strijd?' vroeg iemand me gisteren, zich bewust van het cliché...

Kan je iets een strijd noemen als er bijna alleen achteruitgang is?

Kan je vechten tegen de branding van de zee? Ben ik zo naïef?

Is de situatie uitzichtloos? Enkel voor degene die op de grond liggen en vertrappeld worden. Zij kunnen enkel kreunen onder het gewicht.

Als het geheim voor succes een naald in een hooiberg is, dan wordt het tijd dat ik me een metaaldetector aanschaf...

Wat een vergelijking. Moronic.

Werken en kuisen.

Gisteren had ik een gesprek met een vriend over mensen in dienst nemen met dienstencheques...
Over de dienstencheques gaat het mij niet, maar wel over het volgende...

Wat is er logisch (van mensen in het algemeen) om deze redenering of leef-wijze normaal te vinden:

- Hard (maar vooral veel) werken om genoeg geld te verdienen om o.a. een groot huis te kunnen kopen/huren.
- Geen tijd meer hebben om je eigen huis te kuisen, dus iemand anders betalen om het voor je te doen*.

Vroeger (als ik het mij correct herinner) was dit iets dat enkel bij de 'rijke' mensen zagen... Nu zie en hoor ik dit overal rondom mij, van mensen die méér werken dan ik maar minder overhouden op het einde van de maand.

What the fuck?

*Zolang we allemaal maar aan het werk zijn (ipv ons eigen leven te leven) en bijdragen tot het systeem dat ons leven hypothekeert tot we pakweg 65-70 jaar zijn, zijn we goed bezig!

Overdenking

Niemand leest dit. Enkel mijn vriendin. Toch gebruik ik hier liever geen namen... omdat wat ik hier schrijf zo persoonlijk is - en soms over mensen in mijn directe omgeving gaat...

Toch zou ik willen dat iedereen dit leest... niet omdat het zo cool is (want dat is het niet)...
Gewoon omdat dit is wie ik ben. Dit is mijn zo goed als ongefilterde gedachtengang. De echte versie van mij. Niet de versie die de meeste mensen te zien krijgen. Misschien is het hier iets donkerder dan in het echt... alhoewel.

Dat het 'cool' of 'goed' is wat of hoe ik hier schrijf is geen reden waarom ik vind dat mensen dit moeten lezen...
Maar waarom is de reden  - dat ik niet wil dat mensen dit lezen - dat het de waarheid is. Ik ben echt zo, ik denk echt zo, het is niet overdreven, het is niet om op te vallen... het is hoe ik denk.

Hierboven staat een leugen... ik wil wél dat mensen dit lezen, net omdat het de waarheid is. Ik ben alleen bang dat ik dan aanzien word als aan wie ik zelf een hekel heb: mensen die online zielige tekstjes of statussen posten om toch maar wat respons te krijgen... zielig gedoe van mensen die beter eens in zichzelf zouden kijken en stilstaan bij het feit dat je aan 'vriendschap' uit medelijden niks hebt.

Zagen en zagen en zagen en zagen... en hoeveel stappen voouit?

Geen enkele. Of wel.

Misschien is dat niet van tel.

Leven in eenzaamheid is niet wat ik wil. Ik wil tussen mensen zijn, die zien wie ik ben. Ik ben het beu om altijd tegen mijn zin (tegen mijn gevoel) dingen te doen... maar als ik ze niet doe, gebeurt er helemaal niks.

Ouders, vrienden, werk, ... het is een constant gevecht. Altijd spanning, onzekerheid, schrik om het foute te zeggen of te doen, het besef dat je iéts moet doen, altijd mezelf de schuld geven ook al zal ik dat nooit toegeven. Zelfs voor alles wat vroeger gebeurd is met mijn ouders, de relatie tussen mijn moeder en mijn vader, hoe het de laatste jaren voor ze echt uit elkaar gingen liep, daarna, toen ik me gevangen voelde maar alleen maar kon vluchten. Roepen en brullen was wat ik wou, maar niet kon... schudden en wenen terwijl de daders van het kwaad zichzelf als jury en rechter opstelden. De ene (geen familie) glimlachend, de andere (vader) zich distantiërend van heel het gebeuren... 'ik was mijn handen in onschuld' vertelde hij me met zijn blik, net voor hij zich afwendde van zijn huilende, trillende en moe getergde zoon.
Ik ben misschien een lafaard... maar dat is hij ook. Onbestaande deuntjes fluitend of neuriënd. Een echt gesprek kon blijkbaar enkel toen ik hem 'zwaar kwetste' toen ik vertelde dat ik zou vertrekken en bij mijn moeder ging inwonen... niet dat ik dat wilde... maar ik kon het niet langer aan. Zelfs toen gaf hij mij van alles de schuld.

Ik draag dit allemaal mee, constant... niks van al deze dingen is ooit opgelost, uitgesproken... erger nog, iedereen blijft zich gedragen alsof ik degene ben die een verzoening in de weg staat. Terwijl ik eigenlijk niet eens nood heb aan een verzoening... denk ik. Zelfs dat weet ik niet. Niet dat het goed met me gaat... het gaat eigenlijk zelfs weer slechter en slechter. Dat kan - gelukkig of zo - opeens weer veranderen... het kan ineens weer goed gaan.

Waarom blijf ik hier schrijven... misschien dat als ik iemand vind die ik voldoende vertrouw om me te helpen deze shit allemaal uit mijn hoofd te krijgen... dat ik die persoon dit alles kan laten lezen. Het is een rustige en eerlijke versie. Ik schrijf beter dan dat ik praat. Zeker over gevoelens...


Aan de trotse vader die dit (hopelijk) ooit leest: thanks for nothing, asshole.

Further down...

"De weg naar mislukking ligt bezaaid met meevallers." - zonderwerp

"I try to see people for who they are, not for who I would want them to be." - zonderwerp

Als je het leven ziet als een weg, een traject, als vooruitgaan... dan heb ik soms het gevoel dat ik door een golftop wordt meegesleurd... goede momenten. Positieve momenten. Vooruitgang. Ik kijk achterom en zie daar mensen liggen in het water, peddelend, de meeste kijken hoopvol. Hier en daar iemand met een doffe blik. Hier en daar zelfs iemand die uitkijkt over de volle zee, twijfelend...

Elke schuimkop die ik mis is een terugval. Hoe ouder ik word hoe meer mensen ik aan land zie kruipen. Het feestje is dààr.

De groep mensen waarvan ik dacht ooit deel uit te maken blijft even onbereikbaar, ik zie ze, ik kan ze horen juichen...

Ik ben een massochist. Ik doe mezelf graag pijn door te graven naar het waarom. Als ik schrijf voel ik geen verlichting, geen opluchting, geen vrede met mezelf, geen rust, geen gewicht van mijn schouders...

Misschien dat ik al een hele stap dichter zou zijn als ik tenminste wist wàt ik voel. Depressie, sociale angsten, stress door mijn 'familie' en werk gecombineerd met frustratie en haat. Kwaadheid, woede die nooit geüit is.

Van alle beelden die door mijn kop blijven draaien, van alle filmpjes die dagelijks worden afgespeeld, is er geen enkel waar IK eens degene ben die sterk is. Overal blijf ik gekraakt achter, glimlachend, schouder aan schouder met de antagonist in het verhaal... of helemaal alleen. Ik deed vroeger al wat ik nu doe, dat heb ik altijd al gedaan... ik probeer alles een plaats te geven door de informatie over een gebeurtenis te herhalen en te herhalen en te herhalen tot alleen het negatieve overblijft. Het negatieve is de realiteit. Er is geen enkele reden om te denken dat ze je rug proberen breken omdat ze je leuk vinden... In alle filmpjes sterf ik zachtjes, in stilte, temidden van de massa....

Eén filmpje. Er is er één waar ik zonder schaamte kan aan terugdenken. Een moment waarin ik de juiste dingen zei en voelde (zelfvertrouwen) - met succes. Als mensen merken dat hun pesterijen geen vat hebben geven ze het op, halen ze je aan... Vanaf toen ging het op school wat beter... al had dat meer te maken met het feit dat ik kort daarvoor ook eens grof was geweest tegen een persoon die nog minder geliefd was op school (dochter van 2 leraars)... daarmee win je eindeloos respect...

Back 'down the rabbit hole'...

Ik maakte eens een nummer dat ik 'down the rabbit hole' noemde. Het is nooit afgewerkt - helaas. Het gevoel dat ik bij dat zinnetje heb is zoals ik me voorstel dat het voelt om in een grote langere versie te zitten van de draaikolk die ontstaat als je de stop uit een volgelopen bad haalt. En trager.

Of een omgekeerde tornado.

Het gevoel van naar onderen/achteren gezogen te worden, hardnekkig proberen vat te krijgen op alles waar ik langsgesleurd word.

Ik twijfel al een tijdje om er terug te beginnen over schrijven...

Twijfelde omdat ik denk dat het mij niet helpt.
Het voelt niet als weg-schrijven... het voelt als inschrijven. Inboeken. Vastleggen. Zwart op wit. Geen weg terug. Een nieuwe lijn op de grond vanwaar ik enkel vooruit kan en niet meer terug. Al is vooruit niet altijd de goede richting.

Ik voel me vaak weer vreemd tussen mensen. Opgejaagd, zenuwachtig, onophoudelijke spanning. Is het stress? Angst om 'normale' sociale dingen te doen...

En toch stap ik - vaak - uit mijn 'comfort zone' op een manier die voor andere mensen dan waarschijnlijk net enorm griezelig lijkt... Op den duur wordt 'mensen ontmoeten die je niet kent' een nieuwe comfort zone. Nieuwe mensen zijn neutraal terrein - geen verplichtingen - geen verwachtingen. Vreemd genoeg heb ik daar minder problemen mee (angst) dan om met een vriend op café te gaan...

Gisteren bedacht ik dat de stress/zenuwen/vluchtreflex soms zo groot is dat het bijna verlammend is. Stress hoort een positieve boost te geven, dat heeft het bij mij altijd gedaan vroeger.

Ben ik de drama queen. Ben ik een aansteller. Ik weet het niet.

Mijn ouders (zowel vroeger - als nu) doen er niet veel goed aan. De ene kant doet het onbewust, de andere kant doet het - volgens mij - wel doelbewust. Er is niet veel nodig om mij te kraken. Ik heb heel mijn puberale leven tussen mensen gezeten die dat probeerden. Eigenlijk zijn ze daar altijd in gelukt. Ik speel al heel mijn leven het spelletje mee... doe vriendelijk tegen mensen die me (openlijk) te kakken zetten.
Het is een rolletje... het slechtste rolletje ooit. Maar wat moet je doen als er niemand anders is...

Waar ik mezelf altijd van overtuig is dat het niet uitmaakt hoe erg de dingen waren die ik heb meegemaakt - want al bij al valt dat nog wel mee. Ik ben nooit in elkaar geslagen. Er is nooit echt iets van mij gestolen of afgepakt... en toch...

Het gevoel blijft hangen.... ik herbeleef elk moment, beelden blijven spoken in mijn hoofd. Ze moeten eruit.

Soorten mensen en vrijheid.

'De ene mens houdt andere mensen in zijn greep en probeert die kapot te maken, terwijl de andere gewoon vrijheid wil.' - zonderwerp

Als we mensen onderverdelen in 2 groepen, de leugenaars en de niet-leugenaars, dan denk ik dat op bijna iedereen het label 'leugenaar' komt. We zijn allemaal leugenaars. Grote leugens, kleine leugens, doen alsof je iemand vriendelijk vind terwijl je liever naar zijn/haar keel zou vliegen. Hij/zij vertelt misschien net iets heel erg vriendelijk, maar tussen mimiek en intonatie zweeft een dik spoor stront. Wat zou je (ik) graag die luchtbel doorprikken, dat krachtveld van regeltjes en vergeten waarheid.



"Ik wil vrij zijn!"  dacht ik deze ochtend. Is dat niet wat iedereen uiteindelijk wil.
De maatschappij - hoe alles geregeld is en geacht is - is een gevangenis. Het is een beetje zoals in de Matrix, ik zal niet de eerste zijn die de vergelijking maakt.
Vrijheid is niet alleen kúnnen kiezen, maar ook dúrven. En waar kunnen we eigenlijk voor kiezen?

Kan ik ervoor kiezen om los te zijn van alle regels, instanties, verplichtingen...?

Werken betekent financiële zekerheid...slikken, stress, haatgevoelens, achterklap en liegen. Financiële zekerheid is dan nog erg relatief... de media maakt ons (mogelijks terecht) bang dat we toch arm zijn of worden. Meer proberen werken, nog meer stress... enzovoort.
Niet werken betekent een nog grotere veroordeling tot afhankelijkheid, tenzij je je stempelgeld opgeeft, dan moét je niks. Maar wat blijft er dan over.

Ik gebruik graag dit voorbeeld: Als ik me ergens een put zou willen graven om in te leven, met een dak erop, leven van wat de natuur aanbiedt (je weet wel, zoals vroeger, voor onze tijd)... dan zou dat niet kunnen, omdat het stuk grond waar ik mijn hol wil graven vàn iemand is, en de vruchten die ik vind vàn iemand zijn, ...

Zwerven in de Gentse straten, op elke hoek de concurrentie proberen wegwerken, in de hoop zo meelijwekkend over te komen dat mensen geld geven.

Ik weet niet wat anders overblijft...

Het lijkt erop dat vrijheid gelijk staat aan creperen. Dààr wil ik niet voor gaan.

Welke shampoo we kopen, daar zijn we vrij in. Maar wat geven we ervoor op...

Vrijheid is iets dat essentieel is voor elk levend wezen. Ook voor de ratten die ik thuis als huisdier hou. Wij geven die diertjes alles wat ze maar willen en ze mogen iedere dag een tijd vrij in huis rondlopen... Die dieren zouden niet overleven in de natuur, dat zeg ik maar dat weet ik niet... Ze zijn te opvallend, roofdieren zouden hen snel grijpen... We noemen die dieren gedomesticeerd. Toch ben ik zeker dat ze gelukkiger zouden zijn met een leven in de natuur. Liever gevaarlijke vrijheid dan veilige slavernij... of zoiets...
Wij zijn zelf ondertussen ook al lang gedomesticeerd. Met dezelfde beperkingen als onze eigen huisdieren. We leven niet meer op planeet Aarde. We leven in een kooi en we kijken door de tralies naar buiten...

Ik voel een misplaatst soort heimwee als ik op televisie mensen zie die leven in de jungle of op één of andere moeilijk bereikbare hoogvlakte... de natuur, de vrijheid, het gevaar, de band met de groep/stam/familie... plant en dier...  het lijkt allemaal zo zorgeloos... en dat is het volgens mij ook.
Wil ik naar de jungle? Ja graag. Maar enkel als ik mijn computer mag meenemen en er een wifi verbinding met het internet is...

Erg hé.

Bij ons zijn er geen echte tralies natuurlijk... We hebben onze kooi zodanig groot gemaakt dat we de randen niet meer kunnen zien. Zelfs bedelaars zitten in de kooi... anders zouden ze niet moeten bedelen.

Het is geld waarvan de kooi is gemaakt. Het kan niet dat technologische vooruitgang moet gepaard gaan met een systeem dat een zo grote ongelijkheid creëert tussen hele bevolkingsgroepen. Vroeger was geld nog tastbaar, nu blijft enkel het getalletje over. Het getalletje staat zelfs niet meer op papier, fysiek, tastbaar, neen het wordt eventjes gegenereerd als we onze web-banking applicatie openen...

Belachelijk systeem.
Nu krijg ik zelfs mails van telenet met mijn rekening. Super voor de bomen en de efficiëntie. Dat wel. Absoluut.

Volg even...

Ik doe iets voor iemand. Of ik doe zelfs helemaal niks, maar ik ben aanwezig. Daarvoor wordt er een groot getal op mijn online-bank-profiel gezet. Ik zoek de Vind ik leuk!-knop

Daarna krijg ik een berichtje op mijn profiel van iemand dat ik een bepaald getalletje moet betalen voor een bepaalde datum.
Als ik dat berichtje vergeet of negeer, krijg ik waarschuwingen en als ik dan blijf de boel negeren krijgt iemand anders die ergens voor iemand achter een computer zit de opdracht de boel te blokkeren.

Waarom die tussenstap? Omdat ik de vrijheid moet hebben om mijn telenet-factuur te betalen wanneer ik het wil?* Stom geld... het bestaat niet eens echt. Het houdt alles in gang? Volgens mij zijn het mensen die alles draaiende houden... Geld is een systeem om mensen om te kopen om dingen tegen hun zin te doen. En dat jarenlang, tientallen jaren lang. Er wordt zelfs niet meer gedacht aan geld verdienen om nù te leven... neen, we laten ons jaren omkopen in de illusie dat het geld dat we 'krijgen' met ons pensioen al die verloren jaren goed zal maken...
Is dat vrijheid?


*Ahaaaa.... het systeem van de domiciliëring. Zo vergeten we dat we in een kooi zitten.... 'Kijk, het water stroomt toch in onze drinkbak, zijn we dan niet vrij?'...

Zolang we niet uit de rivier zelf durven drinken zullen we nooit meer vrij zijn.

Het wit is terug.

En toen ging het plots weer goed. Na weken, maanden van zwaarmoedigheid, het gevoel van nutteloosheid en mislukking nu toch terug licht en ruimte in mijn hoofd.

Bij mij heeft het veel te maken hoe de muziekproductie wil lukken, of ik 'het voel' - are you feeling it?
Muziek maken komt voort uit mijn gevoel, maar als het gevoel donker en aan het rotten is dan komt daar enkel generieke shit uit. Zonder diepte of sfeer, enkel geluiden.

Maar het ene beïnvloed altijd het andere. Als er dan toch een mooie rode Stephen King roos door het vuil omhoog groeit... bij mij in de vorm van een deuntje of een geluid dat me bezielt*, bij iemand anders zal dat een tekening of een materiaal dat de inspiratie aanflakkert.

*Bezielen. Dom woord. Wordt te vaak misbruikt door domme klootzakken die denken dat ze spreken met de stem van het volk. Ik gebruik het hier omdat ik geen verklaring kan geven voor wat gebeurt. Er is eerst geen diepgang, geen interessante structuur... en ineens is er iéts. Noem het een ziel... Daarom dus bezieling...

Als er eerst niets is... en dan opeens wel iéts. Wil dat niet zeggen dat er dan net leven ontstond? Iets dat niet leeft kan geen ziel of diepgang hebben. Als je ervan uitgaat dat een steen een ziel heeft dan moét die steen toch leven of iets levend in zich dragen. We negeren dan de door ons erkende voorwaarden waaraan moet voldaan zijn om over even te spreken natuurlijk.

Maniak.

Ik denk vaak dat er iéts scheelt. Ik heb vaak (het laatste jaar meer en meer) dagen-weken-maanden dat ik me enorm neerslachtig voel, waardeloos, opgejaagd zenuwachtig maar toch futloos. Geen zin om op te staan, geen zin om te gaan slapen, geen zin in niets... terwijl er andere momenten zijn dat dat opeens weg is en het opeens weer beter gaat... van het ene moment op het andere...

Geen idee wàt het is hoor... er zijn zoveel symptomen van zoveel verschillende aandoeningen die opeens heel toepasselijk lijken...

Ik klikte zo eens een test aan, online, over depressiviteit. Ik vinkte de passende vakjes aan. Vanaf een score van 45 - zo stond er - waren een sterke aanwijzingen voor een depressieve periode, vanaf score 54 was er sprake van een ernstige depressie. Mijn score was 54.

Ik deed nog een andere test met andere vraagjes en een andere berekeningsmethode...
Zelfde uitkomst.

Nog één.
Weer zelfde uitkomst.

Toen vond ik er geen meer die merkbaar anders waren.


Ik denk altijd in periodes van lusteloosheid dat mensen wel vaker zoiets meemaken, dat het eigenlijk allemaal waarschijnlijk wel normaal is en dat het feit dat ik zit na te denken over 'wat zou er schelen met mij?' eigenlijk gewoon ergens de onbewuste drang is om 'speciaal' te zijn of 'anders'. Ik heb mij altijd al anders gevoeld, maar dat maakt het nog niet tot waarheid natuurlijk. Ook al wil je dat graag een etiket om op jezelf te kleven, eens je dat etiket hebt is het misschien niet zo leuk meer...

Maar ik kan ook niet veranderen wat ik voel.

Waar ik van schrok - want de betrouwbaarheid en nuttigheid van dat soort online testjes is ... ze zijn nogal kort door de bocht en niet genuanceerd - was dat ik op elk van de test HOOG scoorde. Ook als ik bepaalde dingen waar ik wel 'last' van heb maar niet zo vaak op niet zo opvallend niet aanvinkte. Je hebt vaak op van die testjes de neiging om je teveel te gaan inleven en een beetje te overdrijven in de ernst. Als er staat 'Je slaapt slecht', dan denk je aan al die slechte nachten, maar opeens niet meer aan de goeie... maar zelfs dus dàn, scoorde ik overal hoog.

Manische periodes? Geen idee. Bestaat er manisch-depressiviteit zonder manische periode, maar dan gewoon met een 'normale' periode?
Blijkbaar kan de graad van opwinding variëren... maar bij een manische periode hoort toch wel vaak (volgens internet) het gevoel van alles te kunnen, ... wat ik zelden ervaar. En dat bedoel ik niet neerslachtig of meelijwekkend.

Er stond ergens online dat het wel interessant is om bij te houden wat de mindere periodes zijn en welke de betere... om er ergens een patroon in te zien of te merken wat niet meer als normaal kan gezien worden... Dat ga ik wel doen denk ik...

Periodes van 4 weken depressieve gedachten/gevoelens duiden een depressie aan... Ik denk dat in de laatste 6 maand toch zeker de helft semi slecht waren en toch zeker 1 à 2 maand erg slecht...

Geen idee hoe ik me dààrbij voel...

Gelukkig gaat het de laatste dagen weer beter. Jammer, net nu mijn verlof er op zit...

Kerst en privacy...

Ik zit thuis, ik heb vakantie genomen tijdens de feestdagen die onherroepelijk over ons heen gaan. Aan mij gaat het dit jaar allemaal een beetje voorbij.
Ik mis net waar het allemaal om gaat: sfeer.

De prachtigste kerstboom is niets waard als hij genegeerd wordt, als hij daar maar staat.

Ik zelf altijd al een probleem gehad met valse kerstbomen. What's the point van een nepboom te zetten die zo knap gemaakt is dat je hem zonder nader onderzoek niet kan onderscheiden van een echte... om dan als het bezoek binnenkomt meteen de aandacht te vestigen op: het is geen echte?
Veel mensen doen dat...
Magie doorbroken, sfeer weg.

Stel je voor dat we met (onze nieuwe favoriete feestdag) Halloween plastieken uitgeholde pompoenen zouden etaleren? Of met pasen plastieken chocolade eieren...

Alleen kerstbomen waarvan je het meteen ziet dat ze vals zijn... dat mag. Van die mini-kleine boompjes... 30 cm hoog, je koopt ze met lintjes en pakjes er al in...


Langs de andere kant vind ik het ook wel erg hoeveel bomen er ieder jaar doodgemaakt worden om als kerstboom te dienen voor mensen die er nog nauwelijks naar kijken... Of ligt het aan mij, omdat ik ouder wordt dat alle magie meer en meer uit het leven verdwijnt. Kijken kinderen nog met dezelfde verwondering naar de kerstboom, onbegrijpend naar de kerststal met dat rare verhaaltje uitgebeeld: een baby in een bak, met een paar vreemde kerels en wat boerderijdieren erom heen?Ik begreep daar vroeger niks van eigenlijk. Ik wist wel dat dat baby'tje Jezus was/is. Maar wat dat met kerstmis te maken had... Ik volgde op school geen godsdienst, dat zal er vast wel iets mee te maken hebben...

Die massale bomenkap (of -zaag bij kerstbomen?) is jammer. Ik wil al jaaaaaren een echte kerstboom met wortels in een pot... maar dat is blijkbaar niet zo eenvoudig - of zal ik het anders zeggen: niet zo goedkoop.

En ja... daar draait het nu allemaal rond: hoe goedkoop dingen zijn. Hoeveel korting we krijgen. Hoeveel percent van iets dat we niét moeten betalen als we het NU meenemen.
Op de vraag 'Maakt ons dat gelukkig?' antwoord ik meteen zelf: ja, eventjes. De consumptiemaatschappij is niet alleen een woord dat gebruikt wordt door mensen ertegen zijn. Het is een vloek.
Ik weet niet meer wat leven is, wat leven betekent. Ik ben er zeker van dat jij dat ook vergeten bent. Dagelijks ben ik op zoek naar manieren om gelukkiger te worden, want - is het nu omdat de corporations met hun reclame me dat non-stop inprenten via reclameboodschappen en door controle van de media die hun aandeel zeker ook hebben - ik heb het gevoel dat ik niet gelukkigst ben.

Dat klinkt weer enorm als de depressieve kant in mij, maar zo bedoel ik het niet.

Ben ik gelukkig met wat ik heb? Betekent gelukkig zijn tevreden zijn met wat je hebt, en het daarmee doen? Als dat verdovende gevoel van méér en béter ooit weggaat, zal ik dan voelen wat het is om gewoon te zijn en niet te willen.
Het erge is dat ik het niet weet. Maar ik denk het wel.

Onlangs zag ik een reportage over hoeveel bedrijven en overheden over ons privé-leven weten door wat wij hen toestemming geven om bij te houden over onze transacties en lidmaatschappen. De belangrijkste gedachte die ik aan die documentaire overhield was dat op het einde iemand vertelde dat wij ons privacy kwijt zijn. Ik denk dat iedereen dàt wel beseft. Het grote probleem, zei hij, is dat privacy iets essentieel is voor ons, en als we dat kwijtraken dat dat ons dat fundamenteel veranderd. We zijn niet meer wie we zijn, we zijn het vergeten.

Denk eens na: wanneer was de laatste keer dat iets spannend was? Zonder dat het iets te maken had met werk hebben/krijgen, toegelaten worden op een school, ...

De laatste keer bij mij was een paar weken geleden toen we bijna vastzaten omdat het openbaar vervoer volledig strop zat door de aanhoudende vorst. Bovendien had ik veel schrik dat we toen - onderkoeld als we waren - zouden thuiskomen in een temperatuur van 13 graden (omdat de verwarming toen stuk was).
Wat een opluchting was het toen om thuis te komen, wat een zalig gevoel. Het was hier bovendien 18 graden, wat best wel aangenaam is eens je het wat gewend bent...

Privacy is nochtans iets dat mensen hebben uitgevonden... Ik denk simpelweg omdat we in een maatschappij van 'werken' en 'thuis' zitten.

Vroeger (heel veel vroeger) werkte iedereen - en niemand. Werken bestond niet. Er was enkel: (over)leven. Zelfs in het klassieke beeld van de mannen die gaan jagen en de vrouwen die thuis bessen en kruiden plukken blijft dit overeind... Mensen joegen/plukten samen met hun stam, hun familie, voor wie ze het uiteindelijk - naast zichzelf - allemaal deden. Er was een directe link, en die was er constant. De 'werk' omgeving was dezelfde als de 'woon'omgeving in die zin dat er geen verschil was, los van de locatie misschien dan. Was er een probleem, dan ging je lekker op de vuist of sprak je het uit. Problemen werden opgelost, persoonlijke twisten uitgevochten... probleemgevallen werden uitgezet of kozen ervoor om samen met de 3 knapste vrouwen een andere stam te beginnen... Jammer... maar helaas. Je bleef dus altijd samenwerken/wonen met de mensen dicht bij je, de mensen waarvoor je het net wilde doen.

Nu is het: werken op kantoor/fabriek/... tussen mensen waar we minstens de helft liever zouden neerknuppelen... maar dat mag je niet. Je moet lachen en vriendelijk zijn en doen alsof je beste vriendjes bent, terwijl jij, de andere en alle anderen in dezelfde ruimte eigenlijk perfect weten dat jij liever een briefopener zou nemen en de zachte delen binnein de andere zijn kop zou willen bewerken... maar - opnieuw - dat mag je niet.
Dag in dag uit hiermee geconfronteerd worden zorgt volgens mij ook voor een fundamentele verandering...
Als je naar huis gaat, heb je dus geen zin meer om geconfronteerd te worden met die mensen, of om het even welke mensen, die niét in je intieme kring horen... het is ook niet normaal om constant tussen mensen te zitten die niét in die kring zitten. Op die manier ontstond volgens mij het muurtjes-bouwen-tijdperk.

Teveel volk en teveel artificiële omgevingen. Remmingen komen voort uit wetten. Psychische stoornissen volgens mij ook.

Let op! Gelukkig dat er wetten wijn waardoor ik mijn gang niet mag gaan. Waren er geen wetten dan zou ik het nog niet kunnen, maar dan zou ik verkiezen om niét in dezelfde omgeving van bepaalde mensen te zijn.
Herkenbaar gevoel?

Dagen der koudheid

Het is hier nog steeds koud.

- Hoe koud -

14,6 graden...

- ? -

14 graden Celsius

- ... -

De verwarming is nog steeds kapot.

Ik had gisteren vrij genomen om samen met mijn vriendin (gisteren was haar eerste vrije dag sinds vorige week) een beetje chill thuis te zijn... én deze ochtend ook. Het is erg letterlijk vrij chill geworden.

Blijkbaar is er nu toch iemand naar de ketel komen kijken met het verstand om toe te geven dat hij er geen verstand van heeft. De firma die de ketel gefabriceerd heeft (viessmann) moet zelf langskomen. Niet de hele firma, maar iemand vàn de firma. Ze gingen 'proberen' om nog voor het weekend te komen. Daarmee wisten Ine en ik natuurlijk meteen hoe het zat: we zitten hier nog da-gen in de kou. En terwijl de temperatuur buiten rond het vriespunt hangt, daalt de temperatuur hier binnen ook langzaam. Hoe langer we hier zonder verwarming zitten, hoe kouder... maar da's logisch natuurlijk. Jammer dat Viessmann niet zo slim is, want tegen maandag is het hier waarschijnlijk afgekoeld tot onder de 10 graden.

De koude kruipt langzaam het huis in, de stenen, de leidingen, de deuren... alles voelt koud aan. Mijn vingers  - die anders al vervroren aanvoelen - worden trage mechanische aanhangsels, permantent pijnlijk en stroef, niet alsof er iets schuurt of kraakt vanbinnen, eerder alsof het smeersel in de scharnieren langzaam opstijft, waardoor bewegingen trager en moeilijker worden.

Ik besef dat dit allemaal niet enorm interessant is, doet er ook niet echt toe, dit is een plekje van mij alleen, ik schrijf of doe hier wat ik wil.

Mijn vriendin maakte de interessante opmerking, dat Viessmann blijkbaar zoveel kapotte machines staan heeft overal, dat als ze woensdag gecontacteerd worden ze onmogelijk voor het weekend bij iemand langs kunnen komen.

Viessmann... 2 ss-en 2 nn-en. Compensatie? Extra nadruk op de sssss van VIES en extra tegengewicht hiervoor door de nnnn in MAN. Jakkes dus.

Ik heb kou, ik kan hier niks doen dan dingen waar ik nog meer kou van krijg. Naar buiten gaan lijkt ook onoverkomelijk moeilijk. tWas een prachtige dag, waar ik enkel verticale rechthoeken van zag, door de spleet van de gordijnen. Die blijven dicht, het is hier zo al koud genoeg... Het is donker aan het worden. Buiten langzaam, binnen nogal abrupt. Het licht verdwijnt en daarmee ook het enige wat de boel hier warm houdt. Als de lucht rondom ons appartement afkoelt wordt hij zwaarder en sluipt binnen langs kieren en gaten...

Ik gok dat het tegen vanavond onder de 13 graden zal zijn, hier in de living van dit huurappartement.

Daarnet nam ik mijn temperatuur. 36,1 graden. Da's niet ziekelijk koud, maar toch ook niet echt warm.

Absurd hoe erg het met mij gesteld is, hier in de kou, terwijl buiten mensen doodgaan omdat ze niet eens een huis hebben.

Deze week hoorde ik van iemand dat Freya VDB vorig jaar 1 nacht als dakloze leefde. Daarmee is alles dan ook alweer gezegd. Laat ons snel de rode vlaggen bovenhalen, huilend strijdliederen zingen voor alle arme, zieke mensjes, die geen enkel voordeel ondervinden van onze inspanningen. Give me a fucking break.

Al wie in 2011 nog strijdliederen durft zingen, met de rechtse, linkse of middenste arm in de lucht... wees gewaarschuwt. Ik SPUUG in uw gezicht. Al wie in België nog met vlaggen wil zwaaien holle slogans roepend ervan overtuigd dat dit uiteindelijk tot verandering zal leiden... ga naar huis. 

Stop ermee. 

Probeer eens iets te doen, waar je zélf over nagedacht hebt.

Ik ben een zwaar gefrustreerde mens, dat meen ik.

In de kou.

Deze ochtend merkte ik dat onze verwarming (CV) alweer kapot is.

Dat is al de 4 de keer in 2 weken... eigenlijk is dat niet waar. Eigenlijk is er al een maand iets aan, waardoor de verwarming soms gewoon niét werkt, andere momenten werkt ze wel, maar stroomt er enkel koud/lauw water door. Als de onderbuur dan 'op een knop' duwt is het terug even in orde, maar vorige maand heeft hij zo de pomp naar de kloten geholpen...
Hij is geen chauffagist, hij kan daar niet aan doen, hij wil ook gewoon warmte.
Als hij dus niet thuis is, en 'er moet weer op de knop gedrukt worden ook al mag het eigenlijk niet' dan is er geen verwarming.
Er zijn al 3 reparateurs langsgeweest in 2 weken, die op hun beurt allemaal 'de knop hebben ingedrukt' zonder blijkbaar verder te gaan zoeken waarom 'de knop' moest ingedrukt worden in de eerste plaats. Waarom de verwarming het ene moment niks doet, dan opeens vanzelf weer wel, dan weer niks, er dan een lampje gaat branden naast een knop-die-niet-ingedrukt-mag-worden om vervolgens als de knop ingedrukt wordt weer een tijdje te werken zodat iedereen denkt dat het deze keer wel zal houden... dat gaat niemand na. De verwarming werkt? Met een toch ietwat zelfvoldaan 'Jullie hebben nu toch warmte...' komt elke reparateur mijn appartement binnen, trots voelend aan de warme radiatoren waarvoor hij helemaal alleen zorgde... Deur dicht, rekening, trekt uwe plan dermee.

Belachelijk.

Net hetzelfde met veel dokters. Die gaan ook zo te werk.

Ik had een afspraak op de afdeling van het Sint-Lucasziekenhuis waar de kromme benen/voeten worden aangepakt. De dokter waar ik langsging was gespecialiseerd in voeten, tenen, kromme toestanden... Hij keek ENKEL naar mijn voeten. Terwijl mijn knieën zodanig scheef staan dat mijn voeten kromstaan, ik ze scheef neerzet en eigenlijk niet goed, rollend en efficiënt kan stappen.
'Ge hebt misschien scheven knieën waardoor alles scheef staat?' - vroeg de specialist mij in de afdeling voor kromme benen en voeten, naar wie ik doorverwezen was na een röntgenfoto van mijn voeten en waarbij ik 3 maand voordien al een afspraak had gemaakt en dit het eerste vrije plekje in zijn agenda was, toen al.
'Ja' zei ik tegen de specialist, terwijl ik nog steeds mijn broek aanhad, maar niet mijn kousen.
'Hebt ge last in uw voeten?' vroeg de specialist?
'Neen' zei ik tegen de specialist. 'Maar ze staan scheef, en mijn knieën staan ook scheef waardoor ik raar stap... en mijn tenen groeien ook scheef.'
'We doen daar enkel iets aan als ge last krijgt.' zei de specialist over mijn kromme tenen en voeten die niet noodzakelijk voortkomen uit mijn scheve benen die pijn en vergroeiingen gaan veroorzaken in zowel mijn voeten als misschien zelfs mijn heupen/rug.

Wat héb je aan zoiets?