Het wit is terug.

En toen ging het plots weer goed. Na weken, maanden van zwaarmoedigheid, het gevoel van nutteloosheid en mislukking nu toch terug licht en ruimte in mijn hoofd.

Bij mij heeft het veel te maken hoe de muziekproductie wil lukken, of ik 'het voel' - are you feeling it?
Muziek maken komt voort uit mijn gevoel, maar als het gevoel donker en aan het rotten is dan komt daar enkel generieke shit uit. Zonder diepte of sfeer, enkel geluiden.

Maar het ene beïnvloed altijd het andere. Als er dan toch een mooie rode Stephen King roos door het vuil omhoog groeit... bij mij in de vorm van een deuntje of een geluid dat me bezielt*, bij iemand anders zal dat een tekening of een materiaal dat de inspiratie aanflakkert.

*Bezielen. Dom woord. Wordt te vaak misbruikt door domme klootzakken die denken dat ze spreken met de stem van het volk. Ik gebruik het hier omdat ik geen verklaring kan geven voor wat gebeurt. Er is eerst geen diepgang, geen interessante structuur... en ineens is er iéts. Noem het een ziel... Daarom dus bezieling...

Als er eerst niets is... en dan opeens wel iéts. Wil dat niet zeggen dat er dan net leven ontstond? Iets dat niet leeft kan geen ziel of diepgang hebben. Als je ervan uitgaat dat een steen een ziel heeft dan moét die steen toch leven of iets levend in zich dragen. We negeren dan de door ons erkende voorwaarden waaraan moet voldaan zijn om over even te spreken natuurlijk.

There's no day like friday.

Vrijdag. Alweer. Voor mij altijd de laatste dag van de week. Het zou even goed de eerste kunnen zijn, met wat fantasie zelfs gewoon de 5de dag in een week van 7 dagen.

Een leraar godsdienst vroeg een 12 tal jaar geleden aan een klas: 'Kijken jullie echt alleen maar uit naar het weekend?'

En dan nog iets. Iets als 'Elke dag is toch de moeite waard om naar uit te kijken.' of 'Ik vind het erg dat jullie zo verlangen naar het weekend en de week kan niet snel genoeg om zijn...'

Hij vond dat erg. Ik vond dat toen ook al erg. Op school zitten en dat echt vreselijk vinden is niet iets waar je blij van wordt, niet iets waarbij je denkt 'Ok, this is it, let's do it,' maar dat moet je wel.

Ik dacht dat het traject da lag nà het middelbaar beter werd. Jaren lang werd mij een spiegel voorgehouden...

hmmm dat kan beter...

Jarenlang werd mij een vergrootglas voorgehouden... waarmee ik enkel een klein stukje sterk uitvergroot zag... whatever.

Of ik er niet over dacht om naast de opleiding Bio mij nog in te schrijven in iets anders... anders zou het nogal magertjes zijn. Mijn ouders dachten blijkbaar echt dat ik niet veel les zou hebben...

Ik was naïef. Ging ook niet verder op zoek. Waarom twijfelen?

De opleiding startte met 40u les per week, waarvan bijna de helft echte theorielessen, en de andere helft een deel practicum dat op zijn beurt bestond uit een theoretisch gedeelte en natuurlijk het practische gedeelte. Deze practica waren heel belangrijk en duurden ook altijd heel lang. Bovendien waren ze zo meestal zo moeilijk dat het enorm slopende uren waren - waarschijnlijk kwam dat ook omdat je soms 4 uur aan één stuk met 1 oog door de microscoop zat te kijken en met het andere oog naar een blad waarop je probeerde te tekenen (in stelsels) wat je zag. Op den duur lukt dat. Elke keer je even stopt met kijken in de microscoop voel je je alsof je op een hongerig moment veel te snel rechtgestaan hebt en even moet zoeken naar je evenwicht... Slopend dus.
Ik zat niet op kot, dat wilde ik niet eens. Ik herinner met niet exact wanneer ik de trein naar Gent moest nemen. Dat was in het station van Dendermonde, waar ik met de fiets vanuit Hamme/Moerzeke naartoe reed. De les begon meestal om 8u30 (bijna elke ochtend 2 uur chemie in de ledeganck) dus dan moest ik rond 8 uur in Gent Sint-Pieters aankomen. De trein van 7u30 dus. Dat betekende dat ik rond 7u thuis vertrok.
's Avonds was ik vaak pas thuis om 19u30.

Hoe ik me daarbij voel?

Als ik over vroeger nadenk, dingen die verkeerd gelopen zijn, dingen waarvan ik het gevoel heb dat ze ten onrechte gebeurd zijn, dingen die anders hadden moeten lopen, dingen die nooit gebeurd zijn, andere dingen die té vaak gebeurd zijn... dan is er eigenlijk enkel boosheid. Daarom dat ik ook een sterke neiging heb om te gaan zoeken naar objectieve feiten uit mijn leven waarvan ik dan objectief iemand de schuld kan geven. Ik zeg altijd dat ik hoop als ik eens iemand de schuld van iéts kan geven dat het misschien allemaal zal stoppen, het malen in mijn hoofd van al die tegenstrijdige gevoelens en emoties tegen elkaar. Het is ambetant. Het is lastig. En ik ben het beu.
Omdat het niet mijn schuld mag zijn. Ik kon aan zoveel dingen die er gebeurd zijn niets doen of veranderen. Ik was immobiel gemaakt, verstart, geketend, beschermd... Ik was een kind.

De permanente tweestrijd... goed tegen kwaad ... gelukkig tegen ongelukkig... gaat niet alleen vooruit in de tijd, maar ook terug. Ben ik gelukkig? Was ik gelukkig? Of niet? Of is mijn aanvoelen dat het geluk achter elke hoek schuilt maar nooit waar ik kijk gewoon een teken dat er iets fout is. Of erger nog... dat ik gewoon zo ben.

Maar wil dat dan zeggen dat 'ik het mij allemaal niet moet aantrekken' omdat ik het zelf genereer?

Ik weet, besef en voel dat er bepaalde dingen in mijn leven zijn waar ik heel blij om ben, zaken en vooral personen die juist zitten, naast mij en niet in één of andere dode hoek.

Het feit dat ik als ik 16-17 jaar was al tegen sommige mensen (of was dat tegen mezelf) vertelde dat ik niet iemand ben die - als je hoe je je voelt op een schaal zou zetten van -5 tot +5 - niet standaard op 0 staat. Je kan je 'gewoon' voelen, iets gebeurt waarvan je gelukkig wordt, er kan iets gebeuren waardoor je ongelukkig wordt - even, of heel lang, dat doet er niet toe. Ik heb het gevoel dat ik in het negatief gebied zit, standaard, altijd... en dat ik enkel als er iets gelukmakend gebeurd boven 0 geraak. Al de rest van de tijd zit ik op -1 of -2. En dat is dan 'normaal' - dat is hoe ik me meestal voel.

Ik kan onmogelijk objectief weten of dit zo is. Misschien voelt iedereen zich permanent zo, en heb je leuke verrassende dingen nodig om blij te worden. Geen idee. Wie weet zo'n dingen - en wat doe je ermee.

Ik heb wel gemerkt - en dat bevestigde mijn vriend P. vandaag toch ook - dat je van te weinig slapen op den duur slecht gezind wordt. Ik denk zelfs dat je op den duur niet meer doorhebt dàt je slechtgezind bent, tót je eens een paar nachten fantastisch slaapt en je sterker dan ooit voelt...

Mental note to self... Need More Sleep.

Maniak.

Ik denk vaak dat er iéts scheelt. Ik heb vaak (het laatste jaar meer en meer) dagen-weken-maanden dat ik me enorm neerslachtig voel, waardeloos, opgejaagd zenuwachtig maar toch futloos. Geen zin om op te staan, geen zin om te gaan slapen, geen zin in niets... terwijl er andere momenten zijn dat dat opeens weg is en het opeens weer beter gaat... van het ene moment op het andere...

Geen idee wàt het is hoor... er zijn zoveel symptomen van zoveel verschillende aandoeningen die opeens heel toepasselijk lijken...

Ik klikte zo eens een test aan, online, over depressiviteit. Ik vinkte de passende vakjes aan. Vanaf een score van 45 - zo stond er - waren een sterke aanwijzingen voor een depressieve periode, vanaf score 54 was er sprake van een ernstige depressie. Mijn score was 54.

Ik deed nog een andere test met andere vraagjes en een andere berekeningsmethode...
Zelfde uitkomst.

Nog één.
Weer zelfde uitkomst.

Toen vond ik er geen meer die merkbaar anders waren.


Ik denk altijd in periodes van lusteloosheid dat mensen wel vaker zoiets meemaken, dat het eigenlijk allemaal waarschijnlijk wel normaal is en dat het feit dat ik zit na te denken over 'wat zou er schelen met mij?' eigenlijk gewoon ergens de onbewuste drang is om 'speciaal' te zijn of 'anders'. Ik heb mij altijd al anders gevoeld, maar dat maakt het nog niet tot waarheid natuurlijk. Ook al wil je dat graag een etiket om op jezelf te kleven, eens je dat etiket hebt is het misschien niet zo leuk meer...

Maar ik kan ook niet veranderen wat ik voel.

Waar ik van schrok - want de betrouwbaarheid en nuttigheid van dat soort online testjes is ... ze zijn nogal kort door de bocht en niet genuanceerd - was dat ik op elk van de test HOOG scoorde. Ook als ik bepaalde dingen waar ik wel 'last' van heb maar niet zo vaak op niet zo opvallend niet aanvinkte. Je hebt vaak op van die testjes de neiging om je teveel te gaan inleven en een beetje te overdrijven in de ernst. Als er staat 'Je slaapt slecht', dan denk je aan al die slechte nachten, maar opeens niet meer aan de goeie... maar zelfs dus dàn, scoorde ik overal hoog.

Manische periodes? Geen idee. Bestaat er manisch-depressiviteit zonder manische periode, maar dan gewoon met een 'normale' periode?
Blijkbaar kan de graad van opwinding variëren... maar bij een manische periode hoort toch wel vaak (volgens internet) het gevoel van alles te kunnen, ... wat ik zelden ervaar. En dat bedoel ik niet neerslachtig of meelijwekkend.

Er stond ergens online dat het wel interessant is om bij te houden wat de mindere periodes zijn en welke de betere... om er ergens een patroon in te zien of te merken wat niet meer als normaal kan gezien worden... Dat ga ik wel doen denk ik...

Periodes van 4 weken depressieve gedachten/gevoelens duiden een depressie aan... Ik denk dat in de laatste 6 maand toch zeker de helft semi slecht waren en toch zeker 1 à 2 maand erg slecht...

Geen idee hoe ik me dààrbij voel...

Gelukkig gaat het de laatste dagen weer beter. Jammer, net nu mijn verlof er op zit...

Kerst en privacy...

Ik zit thuis, ik heb vakantie genomen tijdens de feestdagen die onherroepelijk over ons heen gaan. Aan mij gaat het dit jaar allemaal een beetje voorbij.
Ik mis net waar het allemaal om gaat: sfeer.

De prachtigste kerstboom is niets waard als hij genegeerd wordt, als hij daar maar staat.

Ik zelf altijd al een probleem gehad met valse kerstbomen. What's the point van een nepboom te zetten die zo knap gemaakt is dat je hem zonder nader onderzoek niet kan onderscheiden van een echte... om dan als het bezoek binnenkomt meteen de aandacht te vestigen op: het is geen echte?
Veel mensen doen dat...
Magie doorbroken, sfeer weg.

Stel je voor dat we met (onze nieuwe favoriete feestdag) Halloween plastieken uitgeholde pompoenen zouden etaleren? Of met pasen plastieken chocolade eieren...

Alleen kerstbomen waarvan je het meteen ziet dat ze vals zijn... dat mag. Van die mini-kleine boompjes... 30 cm hoog, je koopt ze met lintjes en pakjes er al in...


Langs de andere kant vind ik het ook wel erg hoeveel bomen er ieder jaar doodgemaakt worden om als kerstboom te dienen voor mensen die er nog nauwelijks naar kijken... Of ligt het aan mij, omdat ik ouder wordt dat alle magie meer en meer uit het leven verdwijnt. Kijken kinderen nog met dezelfde verwondering naar de kerstboom, onbegrijpend naar de kerststal met dat rare verhaaltje uitgebeeld: een baby in een bak, met een paar vreemde kerels en wat boerderijdieren erom heen?Ik begreep daar vroeger niks van eigenlijk. Ik wist wel dat dat baby'tje Jezus was/is. Maar wat dat met kerstmis te maken had... Ik volgde op school geen godsdienst, dat zal er vast wel iets mee te maken hebben...

Die massale bomenkap (of -zaag bij kerstbomen?) is jammer. Ik wil al jaaaaaren een echte kerstboom met wortels in een pot... maar dat is blijkbaar niet zo eenvoudig - of zal ik het anders zeggen: niet zo goedkoop.

En ja... daar draait het nu allemaal rond: hoe goedkoop dingen zijn. Hoeveel korting we krijgen. Hoeveel percent van iets dat we niét moeten betalen als we het NU meenemen.
Op de vraag 'Maakt ons dat gelukkig?' antwoord ik meteen zelf: ja, eventjes. De consumptiemaatschappij is niet alleen een woord dat gebruikt wordt door mensen ertegen zijn. Het is een vloek.
Ik weet niet meer wat leven is, wat leven betekent. Ik ben er zeker van dat jij dat ook vergeten bent. Dagelijks ben ik op zoek naar manieren om gelukkiger te worden, want - is het nu omdat de corporations met hun reclame me dat non-stop inprenten via reclameboodschappen en door controle van de media die hun aandeel zeker ook hebben - ik heb het gevoel dat ik niet gelukkigst ben.

Dat klinkt weer enorm als de depressieve kant in mij, maar zo bedoel ik het niet.

Ben ik gelukkig met wat ik heb? Betekent gelukkig zijn tevreden zijn met wat je hebt, en het daarmee doen? Als dat verdovende gevoel van méér en béter ooit weggaat, zal ik dan voelen wat het is om gewoon te zijn en niet te willen.
Het erge is dat ik het niet weet. Maar ik denk het wel.

Onlangs zag ik een reportage over hoeveel bedrijven en overheden over ons privé-leven weten door wat wij hen toestemming geven om bij te houden over onze transacties en lidmaatschappen. De belangrijkste gedachte die ik aan die documentaire overhield was dat op het einde iemand vertelde dat wij ons privacy kwijt zijn. Ik denk dat iedereen dàt wel beseft. Het grote probleem, zei hij, is dat privacy iets essentieel is voor ons, en als we dat kwijtraken dat dat ons dat fundamenteel veranderd. We zijn niet meer wie we zijn, we zijn het vergeten.

Denk eens na: wanneer was de laatste keer dat iets spannend was? Zonder dat het iets te maken had met werk hebben/krijgen, toegelaten worden op een school, ...

De laatste keer bij mij was een paar weken geleden toen we bijna vastzaten omdat het openbaar vervoer volledig strop zat door de aanhoudende vorst. Bovendien had ik veel schrik dat we toen - onderkoeld als we waren - zouden thuiskomen in een temperatuur van 13 graden (omdat de verwarming toen stuk was).
Wat een opluchting was het toen om thuis te komen, wat een zalig gevoel. Het was hier bovendien 18 graden, wat best wel aangenaam is eens je het wat gewend bent...

Privacy is nochtans iets dat mensen hebben uitgevonden... Ik denk simpelweg omdat we in een maatschappij van 'werken' en 'thuis' zitten.

Vroeger (heel veel vroeger) werkte iedereen - en niemand. Werken bestond niet. Er was enkel: (over)leven. Zelfs in het klassieke beeld van de mannen die gaan jagen en de vrouwen die thuis bessen en kruiden plukken blijft dit overeind... Mensen joegen/plukten samen met hun stam, hun familie, voor wie ze het uiteindelijk - naast zichzelf - allemaal deden. Er was een directe link, en die was er constant. De 'werk' omgeving was dezelfde als de 'woon'omgeving in die zin dat er geen verschil was, los van de locatie misschien dan. Was er een probleem, dan ging je lekker op de vuist of sprak je het uit. Problemen werden opgelost, persoonlijke twisten uitgevochten... probleemgevallen werden uitgezet of kozen ervoor om samen met de 3 knapste vrouwen een andere stam te beginnen... Jammer... maar helaas. Je bleef dus altijd samenwerken/wonen met de mensen dicht bij je, de mensen waarvoor je het net wilde doen.

Nu is het: werken op kantoor/fabriek/... tussen mensen waar we minstens de helft liever zouden neerknuppelen... maar dat mag je niet. Je moet lachen en vriendelijk zijn en doen alsof je beste vriendjes bent, terwijl jij, de andere en alle anderen in dezelfde ruimte eigenlijk perfect weten dat jij liever een briefopener zou nemen en de zachte delen binnein de andere zijn kop zou willen bewerken... maar - opnieuw - dat mag je niet.
Dag in dag uit hiermee geconfronteerd worden zorgt volgens mij ook voor een fundamentele verandering...
Als je naar huis gaat, heb je dus geen zin meer om geconfronteerd te worden met die mensen, of om het even welke mensen, die niét in je intieme kring horen... het is ook niet normaal om constant tussen mensen te zitten die niét in die kring zitten. Op die manier ontstond volgens mij het muurtjes-bouwen-tijdperk.

Teveel volk en teveel artificiële omgevingen. Remmingen komen voort uit wetten. Psychische stoornissen volgens mij ook.

Let op! Gelukkig dat er wetten wijn waardoor ik mijn gang niet mag gaan. Waren er geen wetten dan zou ik het nog niet kunnen, maar dan zou ik verkiezen om niét in dezelfde omgeving van bepaalde mensen te zijn.
Herkenbaar gevoel?

Dagen der koudheid

Het is hier nog steeds koud.

- Hoe koud -

14,6 graden...

- ? -

14 graden Celsius

- ... -

De verwarming is nog steeds kapot.

Ik had gisteren vrij genomen om samen met mijn vriendin (gisteren was haar eerste vrije dag sinds vorige week) een beetje chill thuis te zijn... én deze ochtend ook. Het is erg letterlijk vrij chill geworden.

Blijkbaar is er nu toch iemand naar de ketel komen kijken met het verstand om toe te geven dat hij er geen verstand van heeft. De firma die de ketel gefabriceerd heeft (viessmann) moet zelf langskomen. Niet de hele firma, maar iemand vàn de firma. Ze gingen 'proberen' om nog voor het weekend te komen. Daarmee wisten Ine en ik natuurlijk meteen hoe het zat: we zitten hier nog da-gen in de kou. En terwijl de temperatuur buiten rond het vriespunt hangt, daalt de temperatuur hier binnen ook langzaam. Hoe langer we hier zonder verwarming zitten, hoe kouder... maar da's logisch natuurlijk. Jammer dat Viessmann niet zo slim is, want tegen maandag is het hier waarschijnlijk afgekoeld tot onder de 10 graden.

De koude kruipt langzaam het huis in, de stenen, de leidingen, de deuren... alles voelt koud aan. Mijn vingers  - die anders al vervroren aanvoelen - worden trage mechanische aanhangsels, permantent pijnlijk en stroef, niet alsof er iets schuurt of kraakt vanbinnen, eerder alsof het smeersel in de scharnieren langzaam opstijft, waardoor bewegingen trager en moeilijker worden.

Ik besef dat dit allemaal niet enorm interessant is, doet er ook niet echt toe, dit is een plekje van mij alleen, ik schrijf of doe hier wat ik wil.

Mijn vriendin maakte de interessante opmerking, dat Viessmann blijkbaar zoveel kapotte machines staan heeft overal, dat als ze woensdag gecontacteerd worden ze onmogelijk voor het weekend bij iemand langs kunnen komen.

Viessmann... 2 ss-en 2 nn-en. Compensatie? Extra nadruk op de sssss van VIES en extra tegengewicht hiervoor door de nnnn in MAN. Jakkes dus.

Ik heb kou, ik kan hier niks doen dan dingen waar ik nog meer kou van krijg. Naar buiten gaan lijkt ook onoverkomelijk moeilijk. tWas een prachtige dag, waar ik enkel verticale rechthoeken van zag, door de spleet van de gordijnen. Die blijven dicht, het is hier zo al koud genoeg... Het is donker aan het worden. Buiten langzaam, binnen nogal abrupt. Het licht verdwijnt en daarmee ook het enige wat de boel hier warm houdt. Als de lucht rondom ons appartement afkoelt wordt hij zwaarder en sluipt binnen langs kieren en gaten...

Ik gok dat het tegen vanavond onder de 13 graden zal zijn, hier in de living van dit huurappartement.

Daarnet nam ik mijn temperatuur. 36,1 graden. Da's niet ziekelijk koud, maar toch ook niet echt warm.

Absurd hoe erg het met mij gesteld is, hier in de kou, terwijl buiten mensen doodgaan omdat ze niet eens een huis hebben.

Deze week hoorde ik van iemand dat Freya VDB vorig jaar 1 nacht als dakloze leefde. Daarmee is alles dan ook alweer gezegd. Laat ons snel de rode vlaggen bovenhalen, huilend strijdliederen zingen voor alle arme, zieke mensjes, die geen enkel voordeel ondervinden van onze inspanningen. Give me a fucking break.

Al wie in 2011 nog strijdliederen durft zingen, met de rechtse, linkse of middenste arm in de lucht... wees gewaarschuwt. Ik SPUUG in uw gezicht. Al wie in België nog met vlaggen wil zwaaien holle slogans roepend ervan overtuigd dat dit uiteindelijk tot verandering zal leiden... ga naar huis. 

Stop ermee. 

Probeer eens iets te doen, waar je zélf over nagedacht hebt.

Ik ben een zwaar gefrustreerde mens, dat meen ik.

In de kou.

Deze ochtend merkte ik dat onze verwarming (CV) alweer kapot is.

Dat is al de 4 de keer in 2 weken... eigenlijk is dat niet waar. Eigenlijk is er al een maand iets aan, waardoor de verwarming soms gewoon niét werkt, andere momenten werkt ze wel, maar stroomt er enkel koud/lauw water door. Als de onderbuur dan 'op een knop' duwt is het terug even in orde, maar vorige maand heeft hij zo de pomp naar de kloten geholpen...
Hij is geen chauffagist, hij kan daar niet aan doen, hij wil ook gewoon warmte.
Als hij dus niet thuis is, en 'er moet weer op de knop gedrukt worden ook al mag het eigenlijk niet' dan is er geen verwarming.
Er zijn al 3 reparateurs langsgeweest in 2 weken, die op hun beurt allemaal 'de knop hebben ingedrukt' zonder blijkbaar verder te gaan zoeken waarom 'de knop' moest ingedrukt worden in de eerste plaats. Waarom de verwarming het ene moment niks doet, dan opeens vanzelf weer wel, dan weer niks, er dan een lampje gaat branden naast een knop-die-niet-ingedrukt-mag-worden om vervolgens als de knop ingedrukt wordt weer een tijdje te werken zodat iedereen denkt dat het deze keer wel zal houden... dat gaat niemand na. De verwarming werkt? Met een toch ietwat zelfvoldaan 'Jullie hebben nu toch warmte...' komt elke reparateur mijn appartement binnen, trots voelend aan de warme radiatoren waarvoor hij helemaal alleen zorgde... Deur dicht, rekening, trekt uwe plan dermee.

Belachelijk.

Net hetzelfde met veel dokters. Die gaan ook zo te werk.

Ik had een afspraak op de afdeling van het Sint-Lucasziekenhuis waar de kromme benen/voeten worden aangepakt. De dokter waar ik langsging was gespecialiseerd in voeten, tenen, kromme toestanden... Hij keek ENKEL naar mijn voeten. Terwijl mijn knieën zodanig scheef staan dat mijn voeten kromstaan, ik ze scheef neerzet en eigenlijk niet goed, rollend en efficiënt kan stappen.
'Ge hebt misschien scheven knieën waardoor alles scheef staat?' - vroeg de specialist mij in de afdeling voor kromme benen en voeten, naar wie ik doorverwezen was na een röntgenfoto van mijn voeten en waarbij ik 3 maand voordien al een afspraak had gemaakt en dit het eerste vrije plekje in zijn agenda was, toen al.
'Ja' zei ik tegen de specialist, terwijl ik nog steeds mijn broek aanhad, maar niet mijn kousen.
'Hebt ge last in uw voeten?' vroeg de specialist?
'Neen' zei ik tegen de specialist. 'Maar ze staan scheef, en mijn knieën staan ook scheef waardoor ik raar stap... en mijn tenen groeien ook scheef.'
'We doen daar enkel iets aan als ge last krijgt.' zei de specialist over mijn kromme tenen en voeten die niet noodzakelijk voortkomen uit mijn scheve benen die pijn en vergroeiingen gaan veroorzaken in zowel mijn voeten als misschien zelfs mijn heupen/rug.

Wat héb je aan zoiets?

Niks schrijven

Soms schrijf ik beter niks.


Vandaag was zo een dag.


De dagen daarvoor had ik gewoon geen zin. Da's iets helemaal anders...