Dan schrijf ik beter niks...

Ik ben gewoon kwaad en verdrietig. Erover schrijven maakt het momenteel alleen maar erger.

In de hoek.

Soms zie ik het gewoon allemaal een beetje somber in. Te weinig dingen die mijn kop bezighouden waar niet moet over nagedacht worden. Alles is beredeneerd, afgewogen, voordelen, nadelen, rekening gehouden met mogelijke onvoorzienbare omstandigheden, er is voorspeld wat er zal gebeuren en alles wordt opgehoest, herkauwd en brokje per brokje terug doorgeslikt. Begin terug van start... en opnieuw. Telkens opnieuw. Altijd maar opnieuw. Geen vrienden. Ik heb geen vrienden. (ik heb er een paar).

Altijd achteruit terwijl ik vooruit wil en vergeet dat nu bestaat. Ik draai rondjes rond mezelf en er is niemand die mee komt doen. Er is niemand die dat kan, toch niet voor lang. Na een tijdje neemt iedereen afstand - desnoods doe ik het zelf.

Ik schrik mensen af door mezelf te proberen zijn - daardoor word ik iemand die ik zelf niet wil zijn. Ik weet dat sommige dingen anders kunnen, maar het moet mogelijk zijn.

Het voelt niet alsof ik een keuze heb. Die heb ik volgens mij ook niet... Je bent wie je bent - ondanks eigen bedenkingen of wensen.

Werken en kuisen.

Gisteren had ik een gesprek met een vriend over mensen in dienst nemen met dienstencheques...
Over de dienstencheques gaat het mij niet, maar wel over het volgende...

Wat is er logisch (van mensen in het algemeen) om deze redenering of leef-wijze normaal te vinden:

- Hard (maar vooral veel) werken om genoeg geld te verdienen om o.a. een groot huis te kunnen kopen/huren.
- Geen tijd meer hebben om je eigen huis te kuisen, dus iemand anders betalen om het voor je te doen*.

Vroeger (als ik het mij correct herinner) was dit iets dat enkel bij de 'rijke' mensen zagen... Nu zie en hoor ik dit overal rondom mij, van mensen die méér werken dan ik maar minder overhouden op het einde van de maand.

What the fuck?

*Zolang we allemaal maar aan het werk zijn (ipv ons eigen leven te leven) en bijdragen tot het systeem dat ons leven hypothekeert tot we pakweg 65-70 jaar zijn, zijn we goed bezig!

Touwtjetrek

Ik kwam gisteren een vriend van me tegen die ik al heel lang niet meer gezien had. Ook al is het minstens 7 jaar geleden dat ik hem zag, hij zag er nog net hetzelfde uit. Vreemd. Ik vraag me af of ik er voor hem ook nog hetzelfde uitzag - ik ben toch wel veranderd... denk ik.

Ik praatte heel even met hem. Het was in een roes - ik weet niet meer waar het juist over ging. Ik kon maar niet geloven dat hij het echt was, na al die jaren. Hij zag er gelukkig uit. Dat vooral. Hij kende ook mijn nieuwe vrienden.
Hij kende zelfs hun bijnaam. Bijnamen die enkel ik en mijn vriendin gebruiken.

Hij verzekerde me dat ik me hem niet inbeeldde. Dat alles ok was. Niet met zoveel woorden...

Het was de eerste keer dat Jonathan me bezocht, nadat hij zich jaren geleden ophing aan een electriciteitssnoer (of was het een gewoon touw?) op de koer van het huisje dat hij huurde. Ik ging niet naar hem kijken toen hij opgebaard lag... mensen begrepen dat niet. Ik ging ook niet naar de begrafenis. Voor mij was Jonathan de herinnering die ik toen al aan hem had. Niet de realiteit van ingevallen ogen en gekneusde hals. Kleren die hij nooit zou gedragen hebben. Een blik in zijn ogen die niet van hem was... Ik herinner me hem zoals hij was toen hij leefde. Ik ben blij dat hij me daardoor nog eens kan komen opzoeken in een droom, zonder dat het een nachtmerrie wordt.


Ik voel me weer beter. In het begin van de week was het anders. Het gaat zo bruusk heen en weer, onder invloed van werk/privé... Ik wou dat ik het me allemaal een beetje minder liet raken. Ik ben soms zo zenuwachtig dat ik niet anders doe dan geïrriteerd reageren... dat is voor niemand leuk.

Zelfs mijn vriendin begint nu toch wel aan te dringen op therapie... soms.

Doe ik zo. Of ben ik zo?

Schrijven

Soms schrijf ik gewoon omdat ik zin heb om te schrijven. Als ik schrijf slaag ik er beter in mijn gedachten te structureren. Niet alles tegelijk maar stap voor stap. Geen chaos meer.

Als een grote berg puzzelstukken die worden samengevoegd tot een leesbaar beeld. Stuk voor stuk tot je er bent. Het verschil met een puzzel is dat ze de afbeelding al op de doos zetten.

Gisteren namiddag dacht ik na over wat ik had geschreven. Over waarom...

Het lijkt zo ver weg, zo stom nu. Soms gaat het plots weer beter en dan voel ik mij als een verwend kind dat klaagt omdat het geen televisie mag kijken... het einde van de wereld... er is niks ergers dan géén tv mogen kijken...

- Mag het nu?
- Neen binnen een kwartier, als het 19 uur is.

De verlossing is zo dichtbij en toch kan je als kind niet voorbij die 15 minuten kijken...

Ik mag niet vergeten dat het doel in zicht is... het doel is ALTIJD in zicht want het leven is het doel op zich. Los daarvan... is er toch echt wel een doel in zicht. Binnenkort een paar optredens... ik wou dat ik er effectief naar kon uitkijken i.p.v. sterven van de schrik om wat er allemaal fout kan lopen... hoe IK het kan verkloten.

Meest schrik heb ik om me compleet afwezig... of zelfs beter nog: verwijderd te voelen. Wat ik leren herkennen heb als de FLIGHT van fight or flight. Ik heb dit nooit gehad vroeger. Misschien omdat ik altijd al in groep heb opgetreden.
Het voelt dan alsof ik er niet echt ben. Lastig als je muziek wil brengen, daar moet je toch echt wel zelf voor aanwezig zijn - en niet enkel de in plastic bubbel-folie verpakte versie van jezelf.
Ik ben dan meestal zo ver weg dat ik moeite heb met normaal communiceren... niet: 'hij is nogal stil, 't zal van de zenuwen zijn...' neen... alle zintuigen op scherp en niks filteren, alle mensen rondom mij, zelfs degene die ik ken worden er teveel aan... vorige keer trilde ik zo hard van de zenuwen dat ik er niet in slaagde om deftig een plaat op te leggen... Vroeger gingen mijn zenuwen ook meteen weg als ik bezig was... vorige keer ben ik pas tot rust gekomen nà de 2 uur durende set. Het voelde alsof ik net toegekomen was.

En de enorme schaamte... om niks.

Mijn lichaamstaal is dan zo enorm fout, dat mensen mij niet eens durven benaderen... omdat ik er boos of geërgerd uit zie... eigenlijk wil ik op zo momenten gewoon weglopen en nooit meer terugkomen... maar dat kan natuurlijk niet...

Overdenking

Niemand leest dit. Enkel mijn vriendin. Toch gebruik ik hier liever geen namen... omdat wat ik hier schrijf zo persoonlijk is - en soms over mensen in mijn directe omgeving gaat...

Toch zou ik willen dat iedereen dit leest... niet omdat het zo cool is (want dat is het niet)...
Gewoon omdat dit is wie ik ben. Dit is mijn zo goed als ongefilterde gedachtengang. De echte versie van mij. Niet de versie die de meeste mensen te zien krijgen. Misschien is het hier iets donkerder dan in het echt... alhoewel.

Dat het 'cool' of 'goed' is wat of hoe ik hier schrijf is geen reden waarom ik vind dat mensen dit moeten lezen...
Maar waarom is de reden  - dat ik niet wil dat mensen dit lezen - dat het de waarheid is. Ik ben echt zo, ik denk echt zo, het is niet overdreven, het is niet om op te vallen... het is hoe ik denk.

Hierboven staat een leugen... ik wil wél dat mensen dit lezen, net omdat het de waarheid is. Ik ben alleen bang dat ik dan aanzien word als aan wie ik zelf een hekel heb: mensen die online zielige tekstjes of statussen posten om toch maar wat respons te krijgen... zielig gedoe van mensen die beter eens in zichzelf zouden kijken en stilstaan bij het feit dat je aan 'vriendschap' uit medelijden niks hebt.

Zagen en zagen en zagen en zagen... en hoeveel stappen voouit?

Geen enkele. Of wel.

Misschien is dat niet van tel.

Leven in eenzaamheid is niet wat ik wil. Ik wil tussen mensen zijn, die zien wie ik ben. Ik ben het beu om altijd tegen mijn zin (tegen mijn gevoel) dingen te doen... maar als ik ze niet doe, gebeurt er helemaal niks.

Ouders, vrienden, werk, ... het is een constant gevecht. Altijd spanning, onzekerheid, schrik om het foute te zeggen of te doen, het besef dat je iéts moet doen, altijd mezelf de schuld geven ook al zal ik dat nooit toegeven. Zelfs voor alles wat vroeger gebeurd is met mijn ouders, de relatie tussen mijn moeder en mijn vader, hoe het de laatste jaren voor ze echt uit elkaar gingen liep, daarna, toen ik me gevangen voelde maar alleen maar kon vluchten. Roepen en brullen was wat ik wou, maar niet kon... schudden en wenen terwijl de daders van het kwaad zichzelf als jury en rechter opstelden. De ene (geen familie) glimlachend, de andere (vader) zich distantiërend van heel het gebeuren... 'ik was mijn handen in onschuld' vertelde hij me met zijn blik, net voor hij zich afwendde van zijn huilende, trillende en moe getergde zoon.
Ik ben misschien een lafaard... maar dat is hij ook. Onbestaande deuntjes fluitend of neuriënd. Een echt gesprek kon blijkbaar enkel toen ik hem 'zwaar kwetste' toen ik vertelde dat ik zou vertrekken en bij mijn moeder ging inwonen... niet dat ik dat wilde... maar ik kon het niet langer aan. Zelfs toen gaf hij mij van alles de schuld.

Ik draag dit allemaal mee, constant... niks van al deze dingen is ooit opgelost, uitgesproken... erger nog, iedereen blijft zich gedragen alsof ik degene ben die een verzoening in de weg staat. Terwijl ik eigenlijk niet eens nood heb aan een verzoening... denk ik. Zelfs dat weet ik niet. Niet dat het goed met me gaat... het gaat eigenlijk zelfs weer slechter en slechter. Dat kan - gelukkig of zo - opeens weer veranderen... het kan ineens weer goed gaan.

Waarom blijf ik hier schrijven... misschien dat als ik iemand vind die ik voldoende vertrouw om me te helpen deze shit allemaal uit mijn hoofd te krijgen... dat ik die persoon dit alles kan laten lezen. Het is een rustige en eerlijke versie. Ik schrijf beter dan dat ik praat. Zeker over gevoelens...


Aan de trotse vader die dit (hopelijk) ooit leest: thanks for nothing, asshole.

Further down...

"De weg naar mislukking ligt bezaaid met meevallers." - zonderwerp

"I try to see people for who they are, not for who I would want them to be." - zonderwerp

Als je het leven ziet als een weg, een traject, als vooruitgaan... dan heb ik soms het gevoel dat ik door een golftop wordt meegesleurd... goede momenten. Positieve momenten. Vooruitgang. Ik kijk achterom en zie daar mensen liggen in het water, peddelend, de meeste kijken hoopvol. Hier en daar iemand met een doffe blik. Hier en daar zelfs iemand die uitkijkt over de volle zee, twijfelend...

Elke schuimkop die ik mis is een terugval. Hoe ouder ik word hoe meer mensen ik aan land zie kruipen. Het feestje is dààr.

De groep mensen waarvan ik dacht ooit deel uit te maken blijft even onbereikbaar, ik zie ze, ik kan ze horen juichen...

Ik ben een massochist. Ik doe mezelf graag pijn door te graven naar het waarom. Als ik schrijf voel ik geen verlichting, geen opluchting, geen vrede met mezelf, geen rust, geen gewicht van mijn schouders...

Misschien dat ik al een hele stap dichter zou zijn als ik tenminste wist wàt ik voel. Depressie, sociale angsten, stress door mijn 'familie' en werk gecombineerd met frustratie en haat. Kwaadheid, woede die nooit geüit is.

Van alle beelden die door mijn kop blijven draaien, van alle filmpjes die dagelijks worden afgespeeld, is er geen enkel waar IK eens degene ben die sterk is. Overal blijf ik gekraakt achter, glimlachend, schouder aan schouder met de antagonist in het verhaal... of helemaal alleen. Ik deed vroeger al wat ik nu doe, dat heb ik altijd al gedaan... ik probeer alles een plaats te geven door de informatie over een gebeurtenis te herhalen en te herhalen en te herhalen tot alleen het negatieve overblijft. Het negatieve is de realiteit. Er is geen enkele reden om te denken dat ze je rug proberen breken omdat ze je leuk vinden... In alle filmpjes sterf ik zachtjes, in stilte, temidden van de massa....

Eén filmpje. Er is er één waar ik zonder schaamte kan aan terugdenken. Een moment waarin ik de juiste dingen zei en voelde (zelfvertrouwen) - met succes. Als mensen merken dat hun pesterijen geen vat hebben geven ze het op, halen ze je aan... Vanaf toen ging het op school wat beter... al had dat meer te maken met het feit dat ik kort daarvoor ook eens grof was geweest tegen een persoon die nog minder geliefd was op school (dochter van 2 leraars)... daarmee win je eindeloos respect...