Zondermeer verloren

Ik kan er nog heel slecht mee om. Ik hou me sterk en straf maar mijn innerlijke schreeuw wordt een - door merg en been- huil waar ik niets kan tégen doen, maar ook niks meer méé kan doen.

De eenzaamheid, het gevoel van 'niet op mn gemak', ... het blijft hardnekkig aan mijn kop knagen.

De extra druk van 2 grootouders die aan hun laatste dagen/weken bezig zijn - de beslissing is (zoals altijd) eenzijdig de mijne. Alle verantwoordelijkheid ligt bij mij en draait weeral zo uit dat ik overkom als de onredelijke want 'voel je niet verplicht' en 'ik hou je op de hoogte' staan vermeld in het smsje van mijn moeder. De moeder die zich niet verplicht voelt om mij graag te zien, de moeder die zich niet aan de regels houdt als het op 'grenzen overschrijden' gaat. Schizofreen of autistisch of ongelukkig of dronken... het zijn niet langer excuses waarmee zij zich tegenover mij kan redden. Ik kan soms het leven op zich niet aan, en ik heb weinig tot geen manieren geleerd of voorbeelden gehad hoe je daarmee om kan gaan.

De boodschap die ik al vaak woordelijk heb uitgesproken is : 'help'.

'Help mij'

- Ja maar je gaat het zelf moeten doen!

'Ja maar dat lukt (duidelijk) niet'

- ...


Al jaren zit ik met die gevoelens. Al te lang.
Als je je tienerjaren spendeert met bang zijn, beschaamd zijn, daarop gewezen worden 'allez doe eens normaal' maar tegelijk constant met de vinger gewezen worden voor 'de dingen die je verkeerd doet'... als je in bijna elke interactie uiteindelijk bij diezelfde kwestie terechtkomt...

Wel... dan is het moment daar dat hulp aangewezen is. Want ik weet niet hoe lang ik deze donkere momenten nog aankan.


Al bijna tien jaar heb ik verschillende blogs... het was shockerend voor mezelf om onlangs oude berichten te lezen (van 2006) waar de depressie afdruipt. Grootouders, ouders, ... 'jaja we lezen je blog'.

En dan nog durven beweren 'je was toch een gelukkig kind'. Ik ben nooit gelukkig geweest... altijd bang, beschaamd, gepest, geviseerd, altijd speciaal, altijd de rare, altijd verkeerdelijk 'dat meisje daar' of (voor mij nog veel erger) 'die jongen die er als een meisje uitziet'...

Hoe kan het dat ik argumenten moet aanbrengen om te erkenning te krijgen voor mijn eigen verdriet. Ik kàn daar geen uitleg meer aan geven, het gevoel van falen, van schaamte, van constant trekken en duwen, ... zijn verstikkend op momenten als deze.

En ondertussen liggen ze daar te sterven en twijfel ik zo hard wat ik moet doen en waarom ik elke moeilijke stap in mijn leven precies zonder de steun van mijn familie of vrienden moet doen. Ik besef dat niemand dit voor mij kan beslissen... maar ik kan het ook niet aan. Dit is niet de rust die ik nodig had, de reden waarom ik samen met iedere begeleider besloten had dat het in mijn geval uitzonderlijk toch beter was om mijn familie dan maar gewoon links te laten liggen. Ik wou dat het zo makkelijk was, dat ik geen gevoelens had whatsoever naar elk van die mensen...

Ik wou alleen maar vrij zijn. Dat wou ik al toen ik 10 was en hoopte dat mijn ouders verongelukt waren toen ze me eens kwamen ophalen en (uitzonderlijk) te laat waren... en dat wil ik nu nog altijd.

Dat 'vrij zijn' geen goede manier is om het uit te leggen... daar heb ik geen boodschap aan. Dat is het woord dat ik aan mijn gevoel geef, wie waagt het om te zeggen dat dat niet klopt?
Dit is geen vraag... maar een aanklacht. Want 'vrij zijn' begrijpt niemand en aangezien ik hulp vraag maar niet kan uitleggen waarmee ik hulp nodig heb zal het helaas weinig verschil maken.

'Trek uw plan. Hier nog 1 of 2 extra verantwoordelijkheden erbij. Mss binnenkort mijn job kwijt. En dan wordt de financiële - en daardoor woonsituatie ook rampzalig... '

En ondertussen maar ambras maken omdat ik blijkbaar nog altijd heel fout communiceer. Wel ja. Hoe doe ik het dan zodat het wel klopt.

Ik moet mezelf zijn maar mag tegelijk mezelf niet zijn.
Of mezelf zijn en inzien dat ik dus een vrij irritante mens ben.
Maar hoe is het dan mogelijk om jezelf graag te zien?

Vrij zijn. En tegelijk me verbonden voelen. De zaken die de meeste mensen als vanzelfsprekend ervaren (want de meeste mensen hebben op zijn minst wel 1 jeugdvriend of familielid of ... - en de meeste mensen zijn wel bezig met wat anderen van hen denken maar niet in zoverre dat het verstikkend en verlammend werkt).

Ik krijg wat de indruk, en ik begrijp dat, ... mensen keren zich weg van mij. Ik ben een cynisch donker gat waar soms (naar't schijnt) wel grappige dingen uitkomen... maar over't algemeen moet ik vooral stoppen met zagen.

En die muziek 'carriere'... gohja... forget about it.

Dramaboy

Kwaad. Ontgoocheld.

Bang. Onrustig.

Paniek. Pijn.

Schuld. Of gevolg.

Rekening houden. Uitlokken.


Dag om zeep.
Dag dag.
Dag leven.
Da-ag.


"Je overdrijft. Een beetje belachelijk. Niet veralgemenen. En stop met dat gesmak of ik sla je in elkaar."


Zelfportret als mens. Waar is dat ding.

Zo is het, zo voelt het.

Geen poging tot poëzie. En toch zoveel drama.


Het leven is een ramp. Vooral dan voor mij en de mensen die met mij moeten leven.
Ik wou dat het niet zo was. Ik zou wenen van blijdschap in plaats van uit onmacht.


Ook dit mag ik niet doen. Schrijven. Me erin verliezen. De gevoelens laten komen.

Uit mijn vingers stromen tranen die ik anders nooit kan vinden. Zacht verdriet. Wenen omdat het kan.

Alleen.

Dromen

Ik kan het niet meer...

Schuldgevoel
Kwaadheid
Onmacht

Ik heb in mijn dromen weer geweend. Omdat ik niet kon slaan, omdat ik de kracht niet had om een impact te hebben... Omdat er iemand anders was die dat wist, en die me in elkaar wou timmeren.
Ik was 'te lomp' om te slaan. Dat was de conclusie.

De euforie voorbij. Helaas.

Antdepressiva vlakken de emoties af. No shit.
De eerste weken voelde ik me licht, het gewicht letterlijk weg, deur dicht, geen last meer van.
De deur staat niet helemaal terug open, maar wel op een kier.

Ik voel me langzaam weer wegzakken... Als in drijfzand.

Zal het 'gaan lopen' dan al het verschil maken? Fysieke inspanning om een levenslang trauma te verwerken en uit de chronische depressie te geraken...

Ik weet niet hoe ik me voel... Goed is het niet. Damn. Hoe lang nog. Hoe lang nog. En waarom.

Psychopathie

Ik heb net een online test bekeken over psychopathie.
Zo koel, zelfzeker en misleidend ben ik nu ook weer niet.

Denken en voelen gaan eigenlijk gewoon niet samen. En met deze zin demonstreer ik dan ook meteen de nutteloosheid van het woord eigenlijk en van het woord gewoon...

Dromen en niet kunnen.

Ik wil brullen en schreeuwen en wenen en vertellen dat het me niet meer lukt...

maar ik wil geen aansteller zijn, geen aandachtszoeker...

Ik kan niet lang meer doen alsof alles ok is... nu lukt het nog, maar alles lijdt eronder...

Tegelijk denk ik: 'Wat is er eigenlijk?'

Ik heb het nog goed, wat problemem, maar die zitten tussen mijn oren, alleen maar daar.

Ik wil ze eruit.

Zeggen dat het niet gaat lukt niet... Want wat dan...Dan voel ik me stom. Het lijkt zo zinloos. Wat doe je daarna dan?
Schreeuwen om aandacht werkt niet. Ik schreeuw verkeerd, tegen de verkeerde mensen, zij kunnen me niet helpen.
Doen alsof het nog maar een beetje goed met me gaat lukt ook minder en minder. Het lukt vooral niet meer om mezelf dat voor te liegen. Ik kan het gewoon niet meer...

Ik hang hier maar in de zetel, vast in mijn eigen gedachten, verstard met wie ik zelf ben, geen plezier, geen impulsen, geen bal om naar uit te kijken.

Een hele dag zit ik in een rotomgeving te wachten tot de dag om is en ik naar huis kan - en thuis wacht mij het besef dat daar niks méér is voor mij. Alles is alle betekenis verloren, geen houvast meer, geen toekomst, alleen het besef dat eigenlijk alleen maar gelukkig wil zijn maar dat dat simpelweg niet mukt.

Het is vreselijk om je dromen op te geven...

Maar wat moet ik anders... makkelijkst is het om er niet aan te denken, er met niemand over te spreken, want dromen blijven dromen en die maak je zelf - je legt de lat zelf hoog en als je het niet haalt is dat jouw schuld...
Vorig jaar zat ik nog vol dromen - nu is echt alles weg.

Hoe kan iemand me hierbij helpen - hoe kan ik dit winnen.

Ik haat wie ik ben - what's there to like.

Wedstrijden

Ik voel me ontzettend leeg, waardeloos, alleen, ....

kwaad

Het voelt alsof ik in een kamer opgesloten met ramen maar geen deur om te ontsnappen.

'Waarom is het leven toch zo een strijd?' vroeg iemand me gisteren, zich bewust van het cliché...

Kan je iets een strijd noemen als er bijna alleen achteruitgang is?

Kan je vechten tegen de branding van de zee? Ben ik zo naïef?

Is de situatie uitzichtloos? Enkel voor degene die op de grond liggen en vertrappeld worden. Zij kunnen enkel kreunen onder het gewicht.

Als het geheim voor succes een naald in een hooiberg is, dan wordt het tijd dat ik me een metaaldetector aanschaf...

Wat een vergelijking. Moronic.