EMDR

Morgen traumaverwerking.

Ik weet niet welk trauma ik moet kiezen.

Datgene waarin er seksueel overschrijdend gedrag gebeurde toen ik 6 was.
Of die keer dat die oude vent me 'daar' aanraakte om te zien of ik wel echt een jongen was?
Of die keer dat ik als kleuter gestraft werd omdat ik zogezegd express in mijn bed plaste?
Of die keer dat ik zo bang was dat ik in mijn broek heb geplast?
Of moet ik het zoeken in de totaalheid van mijn bestaan, waarin ik aanvoelde dat ik iets tekort kwam, maar niet in staat was daar als kind iets aan te doen, dus me er maar bij neerlegde... en het permanente gevoel van onveiligheid dat ik nooit helemaal van me kunnen afschudden heb.
Of moet ik kijken naar de ruzies tussen mijn ouders, die nooit gingen over simpele dingen, maar altijd over zaken als bedrog. En zelfs als het daar niet over ging, voelde ik dat het daar wel over ging.
Of moet ik het zoeken in de emotionele afstandelijkheid van gans mijn familie, waardoor ik me enorm alleen voelde maar tegelijk het gevoel kreeg dat dat maar normaal was.
...

Wat?
Tegen morgen moet ik het weten, want dan moet ik alweer 60 euro neerleggen voor iets dat ook weer niet echt geschikt is voor iemand met de complexiteit van mij.

Ik schaam me zelfs dat ik het zo zeg, alsof dat iets is om mee te stoefen.

stilte

Alweer een paar dagen geleden dat ik gepraat heb met iemand.

Ik heb geen schrik om alleen te zijn, maar dat wil niet zeggen dat ik het leuk vind. Soms is het de enige 'juiste' oplossing, ook al ga daar ook aan kapot.

Nooit normale liefde en acceptatie gekregen en nu moet ik me terugtrekken van alles wat met liefde te maken heeft omdat het gewoon een kettingreactie van onverdraaglijkheden met zich meebrengt die er tòch voor zorgen dat ik me terug heel alleen voel, maar dan in een context waarin dat eigenlijk niet zou mogen, waardoor ik dààrover begin te piekeren... en mijn gevoelens op dat moment zijn zo overweldigend dat ze niet ernstig genomen worden en enkel gezien worden als een resultaat van mijn veranderde staat. Ja, daar word ik redelijk gek van.

Ik heb gisteren gepraat met de chiropractor en diens onthaalmedewerker, de eerste vroeg ik enkele details over hoe hij bepaalde zaken test, de tweede ontving mijn centen.

Ik heb het idee dat het dus nog wel meevalt, het is niet dat ik compleet afgesneden zit van alle menselijkheid. Mijn opvoeding heeft er echt voor gezorgd dat ik zo naar de dingen kijk. Ik voel natuurlijk dat ik kapotga. Ik hunker naar een menselijk woord, een aanraking, ... en dat is iets waar ik al gans mijn leven mee rondloop... maar iets zorgt er telkens weer voor dat ik enorme lange periodes de eenzaamheid maar moet accepteren, omdat ik 'er' gewoon niet mee om kan.

Mensen komen dichtbij. Hun wensen worden mijn wensen, omdat ik mijn eigen wensen niet nààst die van anderen kan plaatsen. Het is of het ene of het andere. De tussenweg is er niet. Het lijkt altijd neer te komen op: ik werk samen met anderen, de anderen werken niet samen met mij.

Klopt dat?

Wat doet het ertoe. Als iets onmogelijk voelt voor mij en ik probeer door te zetten dan leidt het toch altijd maar naar nog onmogelijkere problemen omdat ik mijn eigen impulsen heel snel begin te verdringen en ik 'wegzink' in iets dat heel venijnig wil uithalen, héél hard probeert dat niet te doen maar op een 'normale' manier probeert zijn wensen te verdedigen. Dat gaat uiteraard niet meer vanuit die staat. Onbegrip volgt en versterkt vooral dat ganse mechanisme.

Hier zit ik. Nood aan heel veel doodnormale dingen. Waarom kan ik er dan allemaal zo slecht mee om.

Jaja, autisme. Moeite met voelen. Ok, check, dat lijkt te kloppen.
Hoogbegaafd. Ook dat nog. Analytisch denken is het enige denken dat bestaat. Piekeren is de enige echte 'output' aangezien ik tegenwoordig mijn brein nergens voor kan gebruiken... dus het zit hier maar, hongerig naar een uitdaging. Gefrustreerd.
ADHD, tamelijk zeker van wel. Hoe anders verklaar ik die enorme jachtige energiestromen die soms zelden maar soms heel vaak door mijn lichaam jagen. Rustig overkomen is tweede natuur geworden. Tics waren niet iets waar ik zelf last van had, neen tics waren iets dat mij en mijn ouders beschaamde, bovendien deed ik het erom. Dat concludeerden mijn ouders. Hulp bieden of verlichting hebben ze nooit gedaan. Ze maakten het alleen maar erger en neen, ze zijn daar nooit mee gestopt, hun 'frank' is nooit gevallen dat zij me misschien konden helpen.
En dan nog fucking dissociatief (depersonalisatie) stoornis ook.... godverdomme. Plots blijken al die onmogelijke ervaringen (ik voelde me plots meer 'mezelf' als ik een weekje weg was van huis, dat was snel terug over als ik thuis was natuurlijk) heel goed mogelijk en net aan te tonen hoe problematisch het was. Normale schizo's vervallen af en toe in een 'andere staat' dan 'zichzelf'. Bij mij is het omgekeerd. Ja dat kan. Als je iemand lang en consequent (of net inconsequent) genoeg kleineert, vernedert, isoleert en vervolgens verstoot... dan ben je aardig op weg om 'iets' vreemds te creëren.

Dat 'iets' ben ik.


Het enige wat ik wil is dingen delen met mensen. Kennis. Warmte. Passie. Interesse. Tijd.
Net die dingen maken me telkens weer opnieuw knettergek waardoor ik er afstand van moet nemen.


Waarom ben ik hier nog?

ploink

Januari 2011

Zit 'kalm' bij de therapeut. Al die overweldigende gevoelens waarvoor ik hier net zit, lijken ver weg. Het gevoel dat ik niet serieus genomen wordt, dat mijn inzichten te makkelijk van tafel geveegd worden, ... zowel op vlak van persoonlijke relaties als professionele situaties als in mijn vrije tijd en mijn hobby-bezigheden. Wat ik ook probeer, het simpele gevoel hebben dat ik echt besta en niet onzichtbaar ben... me eens niet zo ver van mezelf voelen... eens iets proberen bereiken samen met anderen zonder dat along the way zij beslissen dat ik enkel wil tegenwerken... of dat elk argument waar ik mee afkom (om uit te leggen dat dat niet zo is) compleet getrivialiseerd mag worden. Zij beslissen voor mij wie ik ben/wat ik denk/wat ik voel of niet voel en wat mijn intentie is. Het leven hangt er van aan elkaar. Het maakt me kapot.
Maar nu, zit ik hier, en voel ik me redelijk veilig, ook al zit ik bij een vreemde. Die vreemden zijn net heel makkelijk om mee te praten, normaal gezien. Ik kan er niet aan, ik voel de verlammende stress niet nu ik hier zit en het lijkt daardoor absoluut banaal ...
Hoe kan ik uitleggen wat het probleem is als ik het niet voel. Ik verval op ratio. Wat kan ik anders doen.

Ik begin met te vertellen wat ik hierboven schreef. Ik eindig met iets als dit: 'Ik kan niet goed mijn gevoelens uitleggen want het voelt allemaal zo ver nu.'

Daarop zegt de therapeut: Ja, je kan dat wel.

Verder negeert ze al het bovenstaande.

Jaren later te weten komen dat bovenstaande uitleg eigenlijk het enige is dat mijn probleem net heel goed omschrijft en dat er wel degelijk enkele serieuze blokkades zitten. Dat bovenstaande ervaringen net heel kenmerkend zijn voor bepaalde problematieken.

Dat maakt me boos. Heel boos.

En los daarvan... wat nu? Jaren moeten vechten om hard te maken dat 'wat ik heb' niet iets is waar je je zomaar kan bij neerleggen, net omdat het zo ernstig is. Eindelijk op het punt dat de puzzelstukken op hun plaats beginnen vallen. Om in te zien dat er feitelijk, waarschijnlijk, eigenlijk, ... weinig aan te doen valt.

Angst van beïnvloeding. Dat gebeurt zo makkelijk bij mij. Ik ben een rigide klootzak maar ik kan verdorie flexibel lijken... maar wat gebeurt er dan? Dan breekt het plots omdat ik het eigenlijk niet aankon, en het al van in het begin te overweldigend was. Waarom? Hoe? Weet ik het nog?

grom

Miauw.

Klagend weerklinkt de stem van mijn jeugd. 

Afwachtend. Wetend. Altijd op je hoede.

Ingehouden kwaadheid tegen ouders en andere kinderen. Beschaamd. Verward. Wachtend op een moment om toe te slaan en het hen betaald te zetten. Te lang gewacht. De kwaadheid mist zijn doel, men is onrecht aangedaan: 'Wat durft gij wel zeggen!'

Mislukt. Al die jaren boosheid verbeten, voor niks, mezelf opgeborgen, schreeuwend en bijtend, opgesloten gevoelens, de juiste reden al lang vervlogen.

Hoe kom je op voor jezelf? Hoe beheers je tegelijk je emoties? Hoe doe je dat als je wil krabben en duwen en slaan ...

Kwaadheid werd frustratie rond het gegeven 'mijn eigenheid'. Daar word ik nu op aangevallen. 

Met zegt: WEES gewoon jezelf.

Wees die onuitstaanbaar gefrustreerd en jaloerse pretentieuze kwal.

Ah godver, hoeveel zielige tekstjes nog op deze blog?

Opname? 

Misschien.

'Alsof dat zal helpen.'

Ik kan maar beter stoppen met proberen. Het gaat toch nooit echt goed lukken. Wie anders dan ik kan daarover oordelen. 

Ik wou dat iemand snapte hoe verschrikkelijk bang ik ben. 

Wees jezelf

Autisme - verward, uit de bocht, gefrustreerd, overprikkeld, out of sync, eenzaam, ...

Hoogbegaafd - misplaatst pretentieus, chronisch depressief, angstig, overactief, vermoeiend, vermoeid, regels volgen, sterk maar genuanceerd rechtvaardigheidsgevoel, problemen met identiteitsgevoel, obsessief, eenzaam, ...

ADHD - tics, onrustig, chagrijnig, actief, overprikkeld, nerveus, spierpijn, spanning, buikpijn, ...

Post Traumatische Stress - angst, schaamte, paniek, onveiligheidsgevoel, kwaad, prikkelbaar, gefrustreerd, verkeerde associaties, ...


Jaja. Zaken waar echt wel iedereen last van heeft.

Overload

Vanuit de verte, langs de achterkant, ... getimmer en een draaiende slijpschijf.

Langs de voorkant een bus, die zonder reden tientallen minuten lang zijn motor draaiende houdt. En dat 10 tot 20 keer per dag. Gesprekken met de chauffeurs en mails naar de firma brachten geen verandering teweeg.

De buurjongen speelt piano en sluit zijn beatmachine aan. Bassen blazen het interview dat ik probeerde te beluisteren nu helemaal van me weg. De woorden verliezen compleet hun betekenis. Niks dringt nog door. Mijn gedachten worden van me weggerukt. De beats zijn overweldigend. Ik probeer me niet te laten doen. Onmogelijk. De neiging om te schreeuwen is groot... maar dat hielp de vorige keren ook niks en ik schaam me.

Het erover eens met de buurjongen en diens vader dat geluid hier heel ver draagt. Waarom ben ik dan de enige die daar rekening mee houdt?

Geklop en getimmer tegen de binnenmuur (van bij de buurvrouw).

 De bus is eindelijk weg. Een tweede slijpschijf vult die stiltes op. Storend geluid uit alle 4 de windrichtingen.

Dit is niet mogelijk!!!

Een gesprek proberen voeren (fb chat). Irritatie sijpelt door. Iets wordt verkeerd begrepen. Ik word er kwaad door omdat ik het opnieuw zal moeten uitleggen, en ik kan amper mijn gedachten focussen op ... eender wat. Andere persoon pikt dit op. Wrevel overal.

Draaierig. Tunnelvision. Uitgeput.

'Het gaat niet.'

Ik wil rust.

Make love or make war.

Deze morgen alweer geprobeerd om aan niet negatieve of beangstigende dingen te denken... maar er schiet weer niks meer over waar ik niet op vastloop, op panikeer, gefrustreerd over ben, ... .

Alsof ik al jaren opgesloten zit en al gans die tijd door een sleutelgat naar de wereld kijk, vol verdriet, vol haat, vol dromen, vol liefde ... opgekropt.

Ik ben lastig. Een last. Wat doe ik hier nog? De hoop niet opgeven? Hoe lang nog moet ik daarmee worstelen, met hoop, verwachtingen, teleurstellingen, ... en al het onbegrip van de wereld waardoor het fout loop, explodeert, de controle kwijt omdat anderen mij compleet opfokken... en dan ben ik het nog geweest. Ik voel mij slachtoffer. Ik ben dader. Zelfbeeld gespleten in 2 onverzoenlijke helften, de ene kan maar functioneren door te doen alsof de andere niet bestaat. Voelen is altijd extreem en overweldigend. Liefde voelt als gemis. Verdriet is haat en frustratie. Onrust wordt fysieke pijn. Overal dreigt gevaar. Begrip helpt niks. Diagnoses helpen niks. Pillen helpen niets. Ontevreden en onbegrepen. Veel te delen maar niemand die het wil weten. Zij die het weten lopen weg. Zij die niet weglopen maken me WOEST. Inzien dat 'iets leuks doen met vrienden' jaren geleden is. Uitkijken naar iets durf ik amper, voelt gevaarlijk, het tij kan zo plots keren... door mijn gespannenheid die situaties creëren waar ik bang voor ben. Angst. Boosheid. Paniek. Trillend. Wenen. Schreeuwen. BRULLEN. Pijn. Schaamte. En te vaak ook: suf, verdoofd, leeg, gevoelloos, afstandelijk, fake.

Wees jezelf.
Blijf erin geloven.
Heb realistische verwachtingen.
Wees vergevingsgezind.

Waarom ben ik de enige die deze dingen compleet contradictorisch vind. Het neemt paradoxale proporties aan.

Vriendschapsverzoeken. Privé berichten. Laat me gerust. Je hebt me gekwetst en je wéét het niet eens. Je ziet niet in dat ik zoveel om ons contact gaf dat je me ZO FUCKING HARD GEKWETST HEBT. Ik kan doen alsof het niet zo is, maar dan kunnen we niet vooruit. Ik kan eerlijk zijn en dan ga je het niet begrijpen. Dus ik reageer maar niks. Toch blijf ik erover piekeren, want dit is niet opgelost. Ik blijf er weer mee zitten. Het kost allemaal zo veel energie.

Ik wil niet boos zijn. Ik wil niet meer. Ik heb niets te willen.

Eraan toegeven? Me laten hangen? Ik begin de hoop echt kwijt te raken, neem me dat niet kwalijk, geef me daarvoor geen kutgevoel. Ik ben leeg. Op. En toch... vol energie. Kan nergens heen. ZElfs mijn eigen vader begrijpt niet hoe hij mijn energie moet gebruiken, ook hij vraagt advies en kleineert me met één zin als antwoord compleet.

Geloof in jezelf.
Laat je gevoel toch niet afhangen van anderen.

Ik kan de constante aanval niet aan. Ik heb dat nooit gekund. Ik heb geen schild om me te beschermen. Ik heb geen basis. Ik ben altijd onzeker en angstig geweest, ook al zeggen ze van niet. Hoe ouder ik word hoe meer verwacht wordt dat je een basis hebt om op terug te vallen ivm je zelfbeeld. Ik heb die nooit opgebouwd. In tegendeel, alles wat ik opbouwde zorgde ervoor, net door wie ik ben, dat het in mijn gezicht ontplofte.

Al die mensen doen er niet toe, ze zijn het niet waard. Toch doet het pijn, alles waar je voor gewerkt hebt, in duigen zien vallen, met vingerwijzende meutes rondomrond. En iedereen wijst naar mij, dat mannetje dat zijn kalmte verliest, lachen, grappig, zie hem bezig. Omdat ik verkeerd ben. Enkel daarom. En ik alles kapot maak. Meer dan nodig. Zogezegd.

Wees jezelf.

Wees toch niet altijd zo kwaad.
Wees toch niet altijd zo opgefokt.

Wees jezelf. Het ligt aan de anderen, niet aan jou.

Doe niet zo. Waarom doe je zo. Waarom doe JIJ ALTIJD ZO.

Omdat... omdat...

help

zjeiflKJ